çalışmak yorar

kriz keriz

2009-02-25T10:58:00.003+02:00

malmunuz krizler dünyanın orasını burasını bellerken, bizim zaten dalgalı sektörümüz iyicene dalgalanmaya başladı. bu da fırsattan istifadecilere gün doğurdu. onlar da daha çok çalış daha az kazan prensibini vakit kaybetmeden yürürlüğe soktular.

bu durumda biz çalışan zümrenin nasibine sabretmek, fedakarlık etmek, hatta ve hatta kıçından donu alınana kadar beklemek düştü. e bir kez don da gittikten sonra kaybedecek bir şeyimiz kalmamış olacak zaten. donumuz gidene kadar sesimizin çıkmayacağı hesaba katılırsa, burdan hareketle halihazırda da kaybedecek hiçbir şeyimiz yok çıkarımına gidebiliriz.

ama neden öyle diyorum ki? en azından -bize hayatımızı kazandıramayan- bir işimiz var hala! olsuuuun iş iştir... hele bu devirde! ne kutsal bir şeymiş bu ki hayatımızı kazansak da kazanamasak da tapınak rahipleri misali bir kendini vakfetmiş halde didiniyoruz hala.

bir yandan da cadı kazanına düşmemeye çalışıyoruz. önümüze konan bubi tuzaklarını atlatacağız diye engelli koşudaymış gibi zıpzıp zıplıyoruz. her zıpta biraz daha hırp oluyoruz. çok sıkıcı! (hırp olunur mu bilmiyorum. tdk 'hırpalanma'yı önerecektir, olsun. ben yazdım oldu.)

altıüstü hayatımızı kazanmaya çalışıyoruz. yiyicez içiçez sıçacaz. hani çok istediğimizden değil, metabolizmamızın dayattığı zorunluluktan dolayı. neden diye soruyorum. hem maddi hem manevi yönden bu kadar zorlaştırmak zorunda mıyız hayatı, bilemiyorum. bakıyorum insan dışında hiçbir hayvanat (bazı maymunlar hariç) araçları amaç yapıp saçma sapan triplere girmiyor. hayatı birbirine zehir etmiyor. bence şirketler çalışanlara sadece hayatlarını kazanmak için -ki zaman zaman onu da yapamıyoruz- ofis ortamında olduklarını hatırlatacak elemanlar tutmalı. hırs ve nefs içindekilerin kulağını burmalı... tabi hırslar üzerinden yükselirken koskoca bir ekonomi işine gelmez şirketlerin böyle bir uygulama... hep daha fazla daha da fazla düsturu ekonomileri büyüten ama bakınız bu sistem de bir yerden açık veriyor demek ki... bir yandan sevinesim geliyor ama bu krizin bedelini de kendim ödeyeceğimi -ödettirildiğimi- hatırlayınca sevincim kısa sürüyor ve yine keriz yerine konacağımı görüyorum...

velhasıl kelam kriz olur muydu hiç biz kerizler olmasa der noktamı koyarım sayın ÇY ahalisi. lakin bir çözüm yolu bulamıyorum. içim istifa!istifa! derken bunun da çözüm olmadığını biliyorum. çıkıp meydanlara bağırsak da sallayan yok, zaten bağıranımız kaç kişi saysak. bağırmayan daha çok! heyhat!

bayramdan sonra da hayat var!

2008-09-24T13:51:00.000+03:00

nedir yani bu bayramdan sonra teknolojik kıyamet kopacak, bütün tv yayınları bitecek, gazeteler çıkmayacakmışcasına 'bayrama kadar yetişsin!' sendromu! ve böylece bayramda işe gelmeyecek olmanın (ki hala kesin değil bu) bayram öncesi acısını peşinen çıkarmak çalışan bünyelerden.

ajansın ortasında masaya çıkıp 'hiyeeaat yeter ülen! gelecem haftaya herbigün gelip çalışacam yeter ne bu!' diye bağırasım var.

artık bayramdan seyrandan bilumum resmi tatillerden tırsar oldum. teklif götürecem meclise bütün resmi tatiller bayramlar iptal edilsin, her allahın günü çalışalım.

bunun bir de bayram sonrası var tabii. bakalım o zaman neler bekliyor bizi. şimdiden sabırsızlanıyorum.

rahat

2008-09-05T20:37:00.001+03:00

....
acıkmasam dersin
yorulmasam dersin
çişim gelmese dersin
uykum gelmese dersin

reklamcı olsam desene...*

*orhan veli'ye saygıyla

kurumun kurumsallık sorunsalı

2008-09-05T09:38:00.000+03:00

şirketler ikiye ayrılırmış:
1. patron şirketleri
2. kurumsal süsü verilmiş patron şirketleri

nitekim -görece- büyük bir ajansta çalışıyor olmak durumu temelden değiştirmiyormuş, ajansı sadece 1. şirketler grubundan çıkarıp 2.'sine sokuyormuş.

üstelik adınızda bilmemne network'ünün bulunması, 'büyük ölçekli' olmak, uluslararası müşteriler, yurdum çapında ilk 5'lere 10'lara girmek de -yurdumun 'çapı' düşünülürse pek de şaşırtıcı değil tabi- durumu değiştirmiyormuş meğer. sadece bu sakiller sakili 'doğan görünümlü şahin modunu' destekliyormuş.

anladım ki kurumsallık bir 'ölçek' değil, 'zihniyet' meselesiymiş sayın ÇY. bu da patronun 'patron zihniyeti'yle yakından ilişkiliymiş.

Başka Bir Patron Mümkün Olsun

2008-09-01T15:10:00.000+03:00

Beklenen Şarkı edasında tüm ofis ahalisi olarak, haftalardır beklemiş olduğumuz iş toplantısı sonunda yapıldı. Karar: 6 ay + 6 ay deneme süreci, memnun kalırsak 2/3 sene sözleşme. Şimdi bundan bizene demek hakkına tabi ki sahipsiniz ama toplantı ve sonuçlarını girizgah olarak seçmek suretiyle konuya bir giriş yaptım ve hemen önemli kısma geliyorum.

Türk ve Yabancı -darlaştırmak gerekirse Avrupalı, daha da darlaştırmak gerekirse İngiliz- çalışma etikleri arasındaki gözle görülür ve ölçülemez farkı sürekli duymama rağmen bir anda tecrübe edince, amiyane tabirle "anıra anıra ağlamak" istedim bir anda.

Dediğim gibi toplantı verimli geçti, herşey güzel ve de bizim paket program dahilinde, misafirlere "Siz gümrük masrafları inlemeyin sonra da bizi inletmeyin. üretimi Türkiye'de yapalım. Hepimiz karlı çıkalım." amacıyla sunulmuş olan matbaa ziyareti, nedense herkese soğuk nevale gelen ama bugüne dek benim sorun yaşamadığım ve kendileriyle ilgilendiğim İngilizleri matbaaya götürmekle son aşamasına gelmişti.

Güzel geçen gün nasıl batırılır gibi bir konu başlığında ayrı olarak incelenmesi gereken bu aktivite dahilinde matbaaya zitaret sadece 5 dakika sürdü. İçeri girildi, şirketin patronu ve iki danışmanı ile beraber, masada etiket yapıştıran çocuklar görülene değin bir koridardan geçildi ve bu sahne karşısında ben ne diyeceğimi bilemiyorum, kafa önce...Matbaa sahibi Türk yasalarının kutsallığı ve de harikalar harikası olmasından dem vurarak onların çalışmasında bir sorun olmadığını anlatıyor da duruyor.

Ölüm vuruşu ve sonrasında da "öl de öleyim!" dedirten davranış ise misafirden geliyor. "Prensiplerime kesinlikle aykırı, Türkiye'de yasaların dediklerine saygı duyuyorum ama ben bu durumu kesinlikle kabul edemem. Bu matbaa ile çalışmıyoruz." Sadece bu kestirip atma dahilinde, bile yüzbinlerce poundluk zarara girmesine rağmen arkasına bile bakmadan çıkan bu adam için ayın patronu ödülünü kendisine takdim ediyor ve "Patronum Olurmusun?" demek istiyorum, buna ek olarak da acaba biz ne zaman çalışanlarına bu kadar saygılı bir yönetim göreceğiz sorunusu sorma gafletinde bulunsam mı bulunmasan mı onu düşünüyorum.

Tatil Planları

2008-09-01T14:18:00.000+03:00

Sayın ÇY ahalisi, sonunda yılın beklenen en çok beklenen anı geldi... An itibariyle tatil denen kutsal 5 harfli kelime topluluğu için gün saymakla meşgulüm. Şu anda bu aktiviteden bahsetmek tatilini bitirmiş kişiler için kötü olabilir bunu kabul ediyor, canlandırdığım güzel anılar için özür diliyorum. Yazının amacı tatilinizi uzatma yolları şimdi kendi paketimden başlıyorum anlatmaya.

Anlık bir gaza gelme sonucu "Hadi yapalım!" dediğimiz, sonu neye varacağı belli olmayan, potansiyel sevdicek, sevdicek olmuş sevdicek ya da sadece arkadaş sıfatlarından birine haiz konu mankeni ile yapılacak olan İran gezisine 5 gün kala, 5 yıldır tatil yapamamış bir insan evladı olmanın verdiği eziklik ile beraber bu süreden maksimum yarar sağlama hatta süreyi olabildiğine uzatma konusunda yaşadığım beyin fırtınaları sonunda dış yardımların da devreye girmesiyle meyvesini verdi ya da vermesini istiyorum.

Eş, dost, akraba, kısım, hasım vs, çevrenizdeki herkesin bazen haklı olan "Ne yapacaksın oralarda?" sorularını göz ardı ederek ve şeytani emellerime ulaşmak için "şer eksini" dahilinden bir ülke seçerek planıma başlamış oldum. Bundan sonra yapılması gereken, ziyareti en güzel şekilde geçirmeye çalışarak bir iki haftalık bu periyodun tadını çıkartmak olacak. Sonrasında ise aklımı kurcalayan nokta geri dönüş zamanı yaşanacaklar. Ani bir mail ya da mektupla diplomatik kriz çıkartarak, yolculuğu bir iki gün ertelemek mi, yoksa hiç haber alınamıyor kendisinden durumuna düşüp bir süre sonra ortaya çıkmak mı daha iyi diye sürekli kafamda koşturup duran iki seçenek arasında gidip geliyorum şu aralar. Bakalım sonumuz ne olacak.

En iyisi etliye sütlüye bulaşmadan direk işi bırakmak sanırım...

özveri, zam, tatmin ilişkisi

2008-08-25T19:08:00.000+03:00

bir tatil sonrası daha sizlerleyim sayın ÇY. her tatil sanırım bir iç muhakeme vesilesi oluyor. sonrasında yeni yeni gözlemler, tespitler ile dönüyorum huzurlarınıza. bakınız tatil ne kadar faydalı bir müessese.
artık işimizde manevi tatmin olayını çoktaaan geçmişim, bari maddi yönden tatmin olmanın bir yolu yok mudur diye bir düşünce aldı beni? biliyorsunuz zam denen şey bu camia patronlarının çoğuna ters. bu yüzden maaş artış yöntemi olarak çoğunluk transfer yoluna başvuruyor, yolunu buluyor. nasıl olsa iş her yerde iş, müşteri her yerde kanırtıcı, mesai desen yakın akrabamız, tebdili mekanda hem ferahlık hem zenginlik olur, değil mi? yani en azından bu kadar 'özveri' karşılığı beni şimdiki bağımlı (anne-baba bazlı) hayatımdan çekip çıkaracak bir miktar para geçmeli elime ki ben bu accaip yaratıcı reklam yazarlığını yapıcam diye başkaları da kendi hayatından özveride bulunmak zorunda kalmasın. misal baba diye seslendiğim 60'ına merdiven dayamış insan her pazartesiden cumaya sabahın 8'inde işbaşı yapmamalı! gidip canının çektiği ege kasabasında özlediği hayatı yaşayabilmeli. ne dersiniz ÇY, hatta sektörün, yaratıcılığın falanın filanın canı cehenneme deyip, paranın götürdüğü yere mi gitmeli???

A.S.A.P.

2008-08-07T16:15:00.001+03:00

Dertliyim ÇY,

Bu seferki konum müşteri bazlı terör ve bunun yankıları, iş bilmeyenlerle çalışmamak ya da buna benzer birşey olmayacak. Bu sefer daha da içsel bir sorunun iş hayatında dışa yansımasına değinmek istiyorum.

Anlayamıyorum kullandığımız bu hibrid dili artık, ve de gına geldi artık. Türkçem çok da düzgün değil, 5 sene İngilizce eğitim, öncesinde de 4 sene Almanca, bunları takip eden yabancı arkadaşlar, sevgililer ve de ortaya karışık kültür, mültür ya da küntür derken ilginç bir şekilde konuşmaya başladım bendeniz de. Ama derdim bununla değil zira düzelmeye çalışıyorum, bu şekilde de zeytinyağı gibi üste çıkmasını biliyorum.

Bunu biliyorum bilmesine de kullandığımız ofis İngilizce Türkçe karması dilimsi şey artık bende alerji yapmaya başladı.

- Şu fieldlerı doldur!
- Ayyy bu sheet he hakkındaydı?
- Offf down oldum deadline'ı yakalayamayacağız.

Gibi milyar adedin üstüne az önce okuduğum:

- Data temizliğini a.s.a.p. yapalım.

ile ben resmen kendimden geçtim ve de bu yazıya sarıldım.
Şimdi alternatifler şunlar:

- Dil faşizanıyım (Vatandaş Türkçe Konuş! şeklinde ofisi süslemem gerekebilir.)
- Artık çemkirmek için en ufak sebep bile yeterli oluyor, dinlenmem gerek.
- Ya da obsesif takıntılı herifin tekiyim.

Valla neyim bilmiyorum ama bu karma dil beni germeye devam ettikçe sinir kirizi de a.s.a.p. olacak sanırım.

plan 1 failed...

2008-08-04T13:50:00.000+03:00

eda kemal'in müşteriden kurtulma planı (plan 1) hayal oldu. bu durumda plan 2'yi devreye sokuyoruz. yani bu mekandan acilen kurtulmak... bakalım sektörün ve türkiye'nin nev-i şahsına münhasır koşullarına rağmen plan 2'yi devreye sokmak mümkün olacak mı?
to be continued...

fani dünya

2008-07-29T12:06:00.000+03:00

sevgili ÇY, bugün anladım ki insanoğlunu memnun etmek mümkün değil. e ben de bir insanoğlu (kızı) olduğuma göre, ben neden bu genellemenin dışında kalayım. daha yakın zamanda iş çokluğundan yakınırken, şimdi bulmuş bunamış halimle 'filanca işte ben niye yokum? hımmm?' şeklinde serzenişte bulunurken yakaladım kendimi. neyse ki hemen kendime geldim polente azizimin de yardımıyla... ve şunları hatırladım:
1. eğlenceli iş yoktur. ekibi gaza getirmek için iş eğlenceliymiş gibi yapılır.
2. ne kadar az çalışırsan o kadar eğlenirsin.
3. işkoliklik farkında olmadan insanı içten fetheden bir hastalıktır. uyanık olmalısın.
4. kariyer zımbırtısı için yaz akşamı bir ofise kapanıp elalem para kazansın diye kafa patlatacağına, al karşına sevgilinin gül cemalini, ye, iç, gül ve eğlen, di mi? (bi de rakısına dırdır etme, yazıktır. :))
bir daha mı geleceğiz dünyaya netekim.
açayım şimdi güzel bir müzik, öğlen ne yiyeceğimi düşüneyim....

istifa modu

2008-07-24T16:16:00.000+03:00

Ben her bahar aşık olmuyorum ama her gün istifa moduna geçiyorum bu ajansta. Bugün gene işte o istifa modumdayım. Sabah patronumsu kişi ile iki haftadır süre gelen gerginliğimiz karşılıklı maillerle doruğa ulaştı. O saniye çekip gitmeliydim mesela.

Sonra ne yaptım adama gidip konuşalım dedim, olur dedi. Toplantıya gitti. Geri geldi, bir kez daha müsait olunca konuşalım dedim. Olur dedi ama heriften tık yok. Halaa yok. Şimdi be ne yapayım akşama kadar bu hıyardan ses çıkmayacak, alıp başımı gideyim mi? Dışarıda piyasanın hali belli, benim maddi zenginliğimin sınırları da öyle.

No shit!!!

2008-07-22T23:15:00.000+03:00

Aslında hayatın nasıl bişey olduğunu anlayamadığımla ilgili beyanlarda bulunuyorlar.Gerçek hayat nasıl bişeydiri belirleyen bir çeşit standartlar enstitüsü falan mı var? kendimi malülen emekli ediyorum.Saat 12 ye geliyor.Eve sabah döndüm.Şimdi kalktım yataktan.Akdenizde denize karşı ,balkonda oturup bira içiyorum,bunun gerçek hayat olmadığını iddia eden sevgili yaşam formları,size inanmayı reddediyorum.uforik bir heyecan ve ölüm huzuru gibi iki uç arasında sekiyorum o duvardan o duvara, ki aslında yok ki duvar muvar...Her zaman arkasından bakıp hayıflandığımız bi mutluluk var ya, şu anda onu hissediyorum ben ve tam o anın içindeyken mutlu olduğumu hissedebildiğim için mutluyum.( duble olsun,üç buzlu)
daha iyisini bilen varsa ben tekliflere açığım.

Çok ciddi düşündüm ben bu konuyu şu son günlerde,özerk devlet kurmak istiyorum.Belli bi takım sınavlara tabi tutup alıcam insanları.bu sefillerle yaşamaktan çok bıktım ve anlamıyorum kafası çalışan birikimli bi insan olmak neden hayatımızda bir ceza olarak değerlendiriliyor? Öyle olduğu için olabilir mi?
Hayatımda hiç üreyesim gelmedi ama bir gün gelirse ve ürersem , onun bana benzememesi için elimden geleni yapıcam.
kitaplarımı işte o zaman yakıcam.

cheerio arkadaşlar...
keşke sizin de kaçabilmenize yardım edebilsem,özerk devletimi kurduğumda beklerim ;)

g.

imdak! imdak!

2008-07-22T09:54:00.000+03:00

ve beklendiği gibi tatil de eda kemal'i rehabilite edemedi, döner dönmez iki basit müşteri harekatıyla tuş olmuş durumda an itibarıyla... göğüs kafesinde şişen, şişen ve giderek daha da şişen bir balonla yaşıyor. içinde patlarsa durum nolur bilinmez. bu durumuda üç seçenek beliriyor:
1. bu müşteriden acilen kurtulmak
2. bu mekandan acilen uzaklaşmak
3. bu sektörden acilen çıkmak
şimdilik birinciyi denemek niyetinde gibi gözüküyor ama belli de olmaz, kefil olamıyoruz kendisinine... nitekim üçüncü seçenek daha mantıklı gözüküyor, yani her 10 kişiden 8'inin çıkmak istediği bir sektörde kalmaya diretmenin ne gibi mantıklı açıklaması olabilir ki? yani mazo bir tarafınız varsa bilemem. ki hepimizde birazcana var kanımca... :)

tatilin tam göbeğinde

2008-07-21T17:27:00.000+03:00

Güneşin altında yanarak danseden ve kendini yokeden semi-trajik bir figürüm ben.Ve çok eyleniyorum.Beni arayıp dönmemi söyleyen her nevi patrona we got rhymeeees!! diye cevap veriyorum.Cehennemde yanın dönmüyorum ulan,iki kıçı kırık cümle yazmak için bana ihtiyacınız yok,kendiniz yazıverin,adres cehhenemindibi,çok zekice takdir ediyorum.Tatil uzar. Yerdeki kökünden fırlamış genişlemeyen ama yükselen ,yalnızca yükselen sopaya benzer bir bitki olarak üzerime oturup rektal kanama ile hastaneye kaldırılanların hesabını şaşırdım.İşe dönmüyorum.Şehre dönmüyorum.. 50 derecede güneşin altında bira içip dansedicem.Beyin kanaması geçirdiğimde sigortam aracılığıyla haberleşiriz.

G.

tatil sonrasında...

2008-07-21T10:49:00.000+03:00

ah ahh hiç bitmese, biraz daha uzasa gibi nafile çabalara rağmen tatil denilen cennet zamanların sonuna geldik maalesef sayın ÇY. pazartesi hafta başı, salı sallanır, çarşamba çarşafa dolanır perspektifiyle işler mümkün olduğunca az olsa ve tatil rehavetinden balıklama atlamasak iş cinnetine diyorum... ahh balıklama dedim ve tatili çağrıştıran yasak kelimelerden birini kullanmış oldum bile...

Ayıralım Yollarımızı...

2008-07-15T10:59:00.000+03:00

İlk ve tek olmak gibi bir iddiam yok ama sanırım az olan durumlardan birisinin içindeyim iş yaşamı içinde, nasıl istifa ederim, ne bahane uydursam ne desem diye düşünüp dururken haftalardır, bir anda "kör istedi, Allah verdi" temalı bir istifa isteği ile karşılaşınca o anda sadece zil takıp oynamadığım kaldı.

"Farkındayım bu müşteri ile çalışmak seni çok yıpratıyor ve bu durumda karar sana ait istersen devam et yoksa bana haber ver ayarlamalara başlayayım" yorumunun ardından çok istekli bir şekilde; "evet evet başlasın o ayarlamalar" demek istesem de oyun kuralları gereği 2-3 gün süre istenildi sonrasında da "ayrılmalıyız artık" fon müziği ile hoş beş ederek iyi günler deme zamanı.

Kocaman ve uzun bir dönem devam edeceği çok belli olan bir belirsizlik ortamına bodozlama dalıyor olmanın eşiğinde olsam da bu ilginç mutluluk deneyimlemeye değer kanımca, darısı herkeslerin başına...

tatil öncesinde...

2008-07-11T17:25:00.000+03:00

İş yerindeki insanlar ikiye ayrılır: Yokluğu özlenen insanlar ve varlığı özlenen insanlar. İkinci gruba dahil olmayı isterim.

revizyonfobi

2008-07-10T15:36:00.000+03:00

bir iş kaç kez revize edilebilir sizce? bizim müşterilerimize göre cevap sayısız kez! hatta baştan yazılır. 'falanca iş iptal, şunu yapalım' denir.
sanki işin zamanında sonuçlanmaması onların kararsızlıklarından ötürü değilmiş gibi, 'biz işe başlarken durum şuydu, ama napalım şimdi bu' denir.
ya da acayip fark yaratacak, hedef kitlenin beyninde şimşekler çaktıracak (!) değişikliklere gidilir: misal,'şimdi demesek de artık mı desek?'...
burda pavlov'un köpekleri varmış gibi elinde çan bekler gün boyu müşteri. çalsın çanı, gelsin yeni fikirler, revize işler.
üstelik brieflerin, fikirlerin sürekli değişmesi, sanki normalmiş gibi, yani tamamen normal bir süreç işliyormuş gibi yapılmıyor mu... 'en son değişiklik', 'valla billa son', 'çok küçük, minik, miniminnacık bir değişiklik cidden, revizyon bile sayılmaz' şeklinde gelen 'ekle ve çıkar'lar artık baş döndürüyor. işten soğutuyor, tiksindiriyor...
ya artık kopuyoruz iyice 'tamam yahu gözkapvazyap* durumuna geçelim' diyoruz, ya da istenen değişikliğin mantıksızlığını açıklama derdine düşüyoruz tüm umutsuzluğa rağmen 'ama, ama, amaa...' gerçi bu durumda da sonuç değişmiyor. 'siz de haklısınız ama müşteri bıdı bıdı diyor' deniyor. hoop yine göz-kap-vaz-yap modu...
her allahın günü aynı süreci baştan yaşamak... az sonra yine gelecekler ellerinde bitmeyen son(!) revizyonlarla ve ben biraz daha tiksinicem kendimden de işimden de... kaçıp gitmek istiycem, ama sadece istiycem, istediğimle kalıcam...

*gözlerimi kaparım vazifemi yaparım

Değişim, Gelişim, İstifa ve 25.000€

2008-07-10T14:09:00.000+03:00

Önemli bir yönetmenin etkileyici bir filminden hareketle oluşturduğum emprovize başlık altında bu girişi yapmayı uygun görüyorum...

Efendim, daha ne olabilir, nasıl bu müşteri milleti kendisini aşabilir derken, gün be gün yine yeni yeniden bir yaratıcılık dehası ile karşılaşan biz sayın bünyeler arasında iş deneyimi açısından bu sürece en az bendeniz, şahsen, bizzat kendim katlandım 2,5 senelik deneyimimle sanıyorum.

Ama inanılmaz bir atiklikle, gerek ofis içindeki mesai saatlerinde, gerekse mesai sonrasında cep telefonu ve internet denen mendebur icatlar sayesinde sevgili müşterilerim bana yokluklarını hissettirmediler şükürler olsun.

Son yaşanan olayın ardından da "Çalışmak Yorar, Çalışmamak Eğlendirir" temalı bloğumu açmak üzere kişisel adımlarımı atmaya başlamış bulunmaktayım. Peki nedir bu son yaşanan gelişme: Karşı tarafın dangalaklığı sonucunda, kendileri sorumluluk almak istemediklerinden dolayı "Seni seçtim Pikachu!!!" şeklinde bir anda bizim ofise, özellikle de bana yüklenmeleri sonucunda, "Zararı biz ödemiyoruz! 25.000€'luk zarardan siz sorumlusunuz geri ödeyeceksiniz!" temalı tehditin ardından kendimi nerede nasıl buldum sayın ÇY ahalisi?

Telefon başında, el belde, "Hanım, hanımmmm! Senin ağzını ense köküne kadar yırtarım ben!!!!" modunun doruklarında gün içinde yapılan muhtelif telefon dalaşları neticesinde, kendileri zararı ödemeye yanaştı ekselanları...

Peki buradan kişisel kazanımım ne oldu:

-Bundan sonra CV'de şık dursun diye her işe atlama.
-Bundan sonra mümkünse salak insanlarla çalışma. (Çok ütopik!)
-Bundan sonra ağzından çıkan soluğun kaydını tut.
-Bundan sonra arkana bakmadan buradan kaç.

Sonraki günler içinde kariyerimi bu dört prensip üstüne kurabilirsem ne mutlu bana sayın ÇY.

Selamlar, saygılar!

Neler değişti?

2008-07-09T11:44:00.000+03:00

Sayın ÇY halkı,
bu blogu açtığımızdan bu yana neler değişti?

1) Eda Kemal büyük ölçekli bir ajansa geçti, işini sevecekti, sorunlar artarak devam etti, sektörden umudunu kaybetti.
2) Polente kendini orta ölçekli sanan miniiiicik bir ajansta debeleniyor, orda geçen her güne kayıp gözüyle bakıyor.
3) Eda Şenyurt, sektör değiştirdi, şimdilik mutlu.
4) Workingdead uzundur yazmıyor, görece olarak eğlenceli bir ortamda çalışıyor ama mutat parasal ve zamansal sorunlarla boğuşuyor.
5) Patrick Bateman sen nerelerdesin?
6) ilk defa dışımızda biri yorum bıraktı, o da reklamdan koşarak kaçmış, hikayesini merak ediyorum (uz)

Yani her şey yolunda, beklediğimiz gibi.

iş arama zamanı geldiğinin alametleri

2008-06-17T11:13:00.000+03:00

1. patron dükkanın ışıkları akşam 6'da kapanıyor diyorsa
(peki ben neden anamı babamı sevgilimi arkadaşlarımı göremiyorum? akşam 6'da ışıkları kapatıp işyerinde uyuyor muyum?)
2. zor günler edebiyatının sonu gelmiyorsa
(şu şekil: "yeni müşterimiz hayırlı olsun valla aslanlar gibi çalıştınız, ama sanmayın zor günler bitti, daha da çok çalışacaksınız")
3. "beklenenin üstünde"ki performansa rağmen maddi anlamda tatmin olamıyorsanız
(genelde sebep olarak madde 2 öne sürülür.)
4. ben bu filmi daha önce görmüştüm hissiyatına kapılıyorsanız

belki de iş arama değil arkanıza bakmadan kaçma zamanı gelmiştir. ama ülke geleceğine yönelik "zor günler edebiyatı" yüzünden bu pek kolay değildir malesef.

Haftanın Günleri ve Algı Sorunsalı

2008-06-16T13:39:00.000+03:00

Soruyorum ÇY ahalisi ne cevap vermeli:

Müşteriye matbaadan alınan bilgi verilir, Çarşamba'dan sonra -ki bu Perşembe demek- iş bize teslim edilirse haftaya Cuma biter. Fakat sevgili Müşteri bu uyarıyı dikkate almaz tabi ve iş Cumartesi teslim edilecek duruma gelir matbaaya. Tabi teslim tarihi ileri giderken işin bitme tarihinin aynı kalması elzemdir, beklenendir, idealdir, olması gerekendir...

Tabi ki sürecin bu şekilde ilerlemesinin mümkün olmadığı, imkansız olduğuna dair bilgi müşteriye iletilir ve planın Çarşamda'dan sonra teslim dahilinde geçerli olduğu tekrar vurgulanır ama alınan cevap:

"-E tamam, Cumartesi de Çarşamba'dan sonra ama!"

akılsız müşteri temsilcisinin cezasını kreatif çeker

2008-05-22T15:59:00.000+03:00

der ve susarım...

çalışmak yormaz, ruhunuzu emer

2008-02-22T12:38:00.000+02:00

Cümle kurmayı bilmeyen adamların patronluk tasladıkları bir dükkanda çalışmak - ajans demiyorum dikkatinizi çekerim burası bir dükkan- ruhumu kemire kemire, artık yorulma kavramını bile unuttum.

Biri gelip size saçma bir cümle kursa ve bu normal hayatızda olsa, ne diyorsun birader, hasta mısın diye cevap verirsiniz. Ama bu adam iş yerinde patron olarak karşınıza çıkınca ne diyeceğinizi bile bilemiyorsunuz, nutkunuz tutuluveriyor.

Ağzınızda koskocaamaaan bir hassiktir, donup kalıyorsunuz.
Nefret bir süre sonra kendinize dönüp, ruhunuzu emmeye başlıyor.

Ben şimdi o noktadayım.

Basit Önerme

2008-02-06T10:40:00.000+02:00

Müşteriler A olsun,
Müşteri Temsilcileri de B,

Eğer tüm A'lar dolaylı olarak B ise,
Ve tüm A'lar her zaman haklıysa;
Neden tüm B'ler de her zaman haklı olamıyor sayın ÇY?

katibimi arar iken yan masada buldum...

2008-02-05T14:19:00.000+02:00

bu güneşli iş gününde yağmur duasına çıktığımı sanmayın sakın sayın okur ve yazarlar. bu musiki eserimizin aklıma ve dilime takılmasının nedeni son dönemde mesleği yazarlık olan bendenizin, çevirmenlik, düzeltmenlik vs'nin yanısıra katiplik vazifesini de (kerhen) üstlenmiş olması...

çevir, düzelt, adapte et, düşün, fikir bul, yaz, hatta 'bi fikir buluverdik, sen de bi yazıver' olayı artık kim benim müşterim kim değil ayrımını da bulanık hale getirdi. yoksa hala öyle bir ayrımın bulanık da olsa mevcut olduğuna dair bir yanılsama durumu mu var bende?

yakında arzuhalci, daktilocu vb sıfatlar da kazanırsam son dönemki performansıma istinaden, artık madalya ya da zam yerine bolca sıfat takıp takıştırıp kendime gezinirim. üstüne bir de 'daha çok çalış, daha az kazan' prensibi eklenirse yeme de yanında yat.

bu gelişme ve olası gelişmeler ışığında son bir yılımın bir değerlendirmesini yapsam iyi olur diyordum günlerdir. kısmet, belki de buna ÇY vesile olacak. yine bu sayfada pek yakında görüşmek üzere diyorum efendim.

Akışkanlar Mekaniği ve Ofis Korelasyonu

2008-02-05T10:35:00.000+02:00

Sayın ahali!

Belki biliniyordur, hatta traflarınızdan da pek bir profesyonelce uygulanıyordur, ve de belki ben "Bakın, bakın ne keşfettim!!!" ruh haline girdiğimden biraz algı sorunu yaşadığımdan dolayıdır ki biliyorsanız bu yazıyı konuyu bilmiyormuş gibi okuyunuz.

Yasal uyarının ardından başlamayı borç bilirim kendime. Son eserimde de bahsettiğim üzere geçtiğimiz haftalar içinde aldığım bir karar gereği ofiste rahat saatler, günler geçirerek, hatta uzun bir aradan sonra ilk defa iş olmadığından ötürü sıkılma eylemini gerçeğe dökmeyi başarmıştım. Bu kendimce faideli yolu siz yoldaşlarla da paylaşmayı borç bildim kendime.

Akışkanlar mekaniğini kendime feyz alarak, önce sıvı dinamikleri üstünde çalışarak tüm teoriyi pozitif müspet ilme dayandırıp, arkama kapı gibi fiziği alarak sırtımın yere gelmeyeceğini garanti etmek suretiyle "zeytinyağı" olmaya karar verdim çalışma hayatımda.

1,5 seneyi geçen tecrübelerim ve aynı vurdumduymaz yönetici sıfatı ile tepemde olup, gelen kutuları içinde bir e-posta bile bulmaktan aciz olan bir ekiple de geçen 8 aydan sonra zeytinyağı olmanın çok geç alınmış bir karar olduğunu da test ederek onaylamış bulunmaktayım. Sürekli doğru olmasa da geçen zaman içinde kazandığım öngörülerim, görsel algı, hitabet ve bilimum konu ile ilişki dahilinde olan pazarlama operasyonları içine kişisel tecrübelerimi de katarak naçizane tashih isteklerim bu geçen 8 ayın içinde sürekli göz ardı edilip tam da tersi yapılınca ve sonuçta -sürekli olmasa da- benim ya da bizim ekibin öngörüleri doğru çıkınca ve bunlardan sonra yönetici tayfasının "E bu neden başarısız oldu!" şeklindeki sersenişleri ve rapor isteklerinin yarattığı kıyım, yıkım ve bilimum duygudan hepimiz haberdarız. Bu aşamada akışkanlar mekaniği hayatımı kurtardı direk!

Uykusuz geçen 2 gün ve yoğun stres altında, "Yeminimi bozdum üleennnn!" haykırışıyla br anda zeytinyağına dönüşmek suretiyle sorgulayan ve yorum yapan insan kimliğimden çıkarak, kabul eden ve işleme koyan kişi saflarına ışık hızının bilmem kaç katı bir geçiş yaptım. Tahmin ettiğiniz üzere yoğunluk farklılığından da olsa gerek sürekli üste çıkmanın bir yolunu bularak bundan sonra gelen "E bu neden başarısız oldu!" lara karşın "Sizin dediğinizi yaptım." cevabı ile o ne idüğü belirsiz karışım içinde bir anda tepeye oturmak ve sorumluluğu sevgili e-posta bulmaktan aciz, metin yazamayan metin yazarlarından oluşmuş ekibe atmak kişiyi ofis içinde salon kahkalarına gark ediyor adeta.

Boşuna sevilmemiş bu topraklarda bu güzide sıvı, ataların varmış bir bildiği. En kısa zamanda hepimize zeytinyağının alası olacağımız günler dileğiyle!!!

Marketing, Marketing... Network Marketing!

2008-02-04T15:26:00.000+02:00

Sevgili ÇY ahalisi, uzun bir aradan sonra (harb oldu, darb oldu, ailede yaprak dökümü, populasyon düşüsü, ve yaşla gelen hastalıklara mütevellit yavaşlama oldu bir de bunların üstüne kişisel ilgisizlik ve tembellik sosu eklenince daha da güzel oldu) karşınızda yine yeni yeniden bir yazı ki kendisi tamamen halkımızın psikolojik salahiyetini korumaya adanmıştır karşınızdayım(ız)...

Az önce bahsi geçen tüm olumsuzluklar ve düzeyi günden güne artan ofis içi yıpramlara ve iş tabanlı sorunlara sünger çekmek için insanüstü bir istek gönderen bendeniz kişisi, yakın zaman önce aldığım bir karar -ki kendisi başka bir yazı konusudur- ile görece rahat günler yaşarken ya da yaşadığıma kendimi inandırmışken, gaflet anımda gösterdiğim bir zayıflık sonucunda korkunç bir hatanın içinde açtım gözlerimi.

Olay şudur ki sayın ÇY, rahat bir haftasonu geçirmek amacında olan ben, kendimi network marketing cehennemi ile dört bir koldan kuşatılmış bulunca maalesef gergin mi gergin bir haftasonu geçirerek, gene ofisi eve taşımış oldum.Pazarlama alanının en belalı bölümlerinden birisi olan çok sevgili network marketing harikasını, çeşitli kereler içine sindire sindire tecrübe etmiş bir ailede büyümüş olan, iş itibariyle doğrudan pazarlamanın içini dışını bilmek zorunda kalan kişi olan ben'e pazarlamak en başta eğlenceli gibi gelmişti. Kendi kendime gülüp, afiş gülümsemesi ile "Demek o kadar kazanmak mümkün ha?" derken eğlenen ben neden hala bu derece bilgiyi vermiş olduğumu düşünmeden ortamı terketmemin akabinde ilk çalan telefon ile karşılaştım ki sonun başlangıcı bu oldu. Muhtelif aramaların sayısı ve gösterilen tepkinin şiddeti gün geçtikçe doğru orantılı artsa bile, karşı tarafın inadı hala kırılmadı.

"İnanılmaz paralar kazanabilirsiniz!" - bana başka birşey sun biliyorum bunu...
"Türkiye pazarı liderini arıyor!" - pazar mı kaldı?
"Sizin için buradayız, yardım için ne gerekirse buradayız!" - cüzdanım öyle demiyor ama.

Uzayıp gitti tabi bu nadide övgüler ve milyonlarca yardım teklifi ile dolu liste. Yeterince sorun ve can sıkıcı detaylarla uğraşmak zorunda kalan bir çalışanın daha da içine bulaşmak istemediği bu durumla karşılaşmamak adına bu yazının 3 kelimelik özeti şudur ki; "Network marketing kötüdür!"

ooo kimleri görüyoruz...

2008-02-04T14:55:00.000+02:00

blog kanlı canlı bir varlık olsa şu an herhalde böyle derdi. :) vallahi özledik sayın ÇY. baktım taaa ağustos ayından beri çizik bile atmamışız. ama sonunda özlediğim günler geldi ve durgun bir iş gününde aklıma düştü blog'umuz. ve heyhat hava da harika. yani işimiz gücümüz olmadığı iş günlerinde havanın günlük güneşlik olması adetten midir ÇY.

sanmayınız ki çalışmaya artık bayılıyoruz o yüzden hiç canımızı sıkan birşeyle de karşılaşmıyoruz doğal olarak da yazmıyoruz! sanırım biraz kanıksama nedeniyle biraz araya giren yaz rehaveti filan... bendeniz edakemal açısından da aşk rehaveti...

görüşmeyeli bendeniz yine aynı yerde debeleniyorum artan müşteri sayısı ve iş yükü altında kalmamak adına insanüstü gayret gösteriyorum. sanki madalya mı takacaklar? ay ne bileyim? direktörlerin ve çalışma arkadaşlarının tebrik ve gazları ile çalışan, daha çok çalışan ve daha da çok çalışan bir insan haline geliyorum. niye? çünkü ay aman of bi dinleneyim dediğim anda bu yükü sırtımdan almaya can atan bir sürü insan var dışarda (yani çalışma hayatı dışında kalan ve her fırsatta içeri girmeye çalışan) yani böyle pompalanıyor her yandan. (böyle tel duvarlara asılmış tırmanmaya ve içeri girmeye çalışan bir sürü insan geliyor gözümün önüne -ne eğlenceli) böyle düşünmem isteniyor ama böyle mi gerçekte bilemiyorum.

ben ki hep çalışmaların karşılığının alındığını ve mümkün olduğunca çok ve iyi çalışmam gerektiğine inanırdım. ama artık emin değilim. iyi yaptıkça bir işi daha da fazla ve daha da iyi yapman gerekiyor. bu bekleniyor ve kıstaslar sürekli yükseliyor. acaba daha mı az iyi çalışmalıyım sorusu gündeme geliyor ama bu tabi ki imkansız çünkü geriye dönüş olmuyor. dönersen, eskisi kadar iyi çalışmıyorsundur ve başarısız sayılırsın.

iyi çalışmanın karşılığı daha çok iş oluyor genelde... bari daha çok para da demek olsun diyesi geliyor insanın ama bu da mümkün olamıyor. velhasılkelam edakemal'i bol dalgalı günler bekliyor (hem dünya ve türkiye piyasalarının hem ajansın durumu vasıtasıyla) o yüzden beni özleyin demiyorum çünkü fazla özlemeyeceksiniz zaten. bye anacım.

sıkılmayı özlemek...

2007-08-02T11:45:00.000+03:00

hani bi işiniz yoktur, okuyacak yeni bi mailiniz yoktur, girmek istediğiniz bi internet sitesi de yoktur, hava da mis gibidir ama heyhat ofistesinizdir. ıyyy ne berbat di mi? demeyin öyle işte! ben bu durumu bile özler oldum aylardır...

Adres değişikliği ihtiyacı!

2007-08-01T17:39:00.000+03:00

Ne zamandır bu blog için klavyemle teşriki mesayiye girmiyordum. Adı bazen "ekmek parası" bazen "frambuazlı cheesecake harcırahı" bazen de "chopper bütçesi" olarak geçen paranın, bütün hayatımızı yönlendirmesine, insanın kendi gözleriyle tanık olması, bu da yetmezmiş gibi tüm duyularını işin içine sokmak zorunda bırakılması, özel denilen durumları engelliyor.
Hatta bu kadar uzun cümleler kurdurtan kelimelerin, anahtarının okyanusun derin sularında kaybolduğu kilitli bir kasada kalması gerekiyor.

Shrek'in karısı Fiona'nın ya da Clementiné'in yüzündeki tebessüm çizgileriyle kelamlarımı dile getirmek istediğim zamanlarımı yaşıyorum bu aralar.

İnsanın huzurla çalıştığı bir ortamda bile kendine sorun yaratması ender bir hadisedir. Ama vizöründen baktığın ve görmek istediğin kadrajın seni sükutu hayale sokması, hayaller aleminin adresinin değişmesi gerektiğini gösterir. Artık başka bir ikamet adresi için daha önce hiç hayal edilmemiş bir yer bulma ve mutluluk muhtarından belge almaya kalmıştır iş!

Şimdilik yeni adresim ÇY sitesi.

kirazım, beni sınıyor musun?

2007-07-12T19:30:00.000+03:00

kiraz mevsiminin ruhuna aykırı gelişmeler içerisindeyiz sayın ÇY! haftalardır konkur koşturmacası içerisindeyken bir yandan günlük işler de tam gaz giderken, ekibin bir kısmı da yıllık izinler dolayısıyla kan kaybederken...
haydi öte yandan ekiplerin tekrar düzenlenmesiyle iyice arap saçına döndü her şey.
yeni ofis, iş vs düzenlemeleri... 1 bu eksikti yani!

Kiraz mevsimine çoooktan girdik, hadi işi kıralım!!

2007-06-14T16:32:00.000+03:00

Çıplak heykeller yapmalıyım, çırılçıplak heykeller
Nefis rüyalarınız için
Bir kere duyursam güzelliğini, tadını
Sonra ah, oturup hüngür hüngür ağlasam
Boş geçirdiğim, bağırmadığım günlere
Kiraz mevsiminin sevişme vakti olduğunu

Sana nasıl bulsam nasıl bilsem
Nasıl etsem nasıl yapsam da
Meydanlarda bağırsam, sokak başlarında sazımı çalsam
Anlatsam şu kiraz mevsiminin
Para kazanmak değil sevişme vakti olduğunu.

bir anlam kırıntısı...

2007-06-13T16:06:00.000+03:00

nedense hep ölüm karşısında anlarız yaşam gailesinin anlamsızlığını. anlamlı kırıntıların da değerini farkettiğimiz an yine aynı andır.

yakın zamanda yaşadığımız, peşpeşe ölümü hatırlatan haberlerle çevrelendiğimiz süreç beni ve çalışma arkadaşlarımı bunları düşünmeye sevk etti. ve içimizden birinin düşüncesi içimde öyle yer etti ki, ÇY'ye yazmaktan ve kendi kendime sormaktan geri duramadım:

acaba ne kadar anlamsız ayrıntıyla çevriliysek, hayattaki anlamlı kırıntılar karşısında da o kadar değerbilir mi oluyoruz gerçekten? yoksa bu gerçekten bir avuntu mu, hayatımızdaki anlamsızlıklara karşı bir savunma biçimi mi geliştirdiğimiz?

alışmak sevmekten daha zor geliyor...

2007-06-13T14:42:00.000+03:00

alıştım birtanem alıştım sana diye devam edesim geliyor pek sayın ÇY, lakin olmuyor, olamıyor. alışamadım ne yalan söyliyim yani. 4 tam bir yarım ay geçirmiş olduğum bu ofis ortamına alışamadım, daha doğrusu ısınamadım. işin tuhafı bu sevmediğimden değil, tam aksine kader arkadaşım ofistaşların çoğu son derece şeker, sevilmeyecek gibi değiller. masam geniş, koltuğum da konforlu, mac'im arada sapıtsa da genelde onunla da bir sorunum olmuyor. tamam manzaram biraz dar, biraz da havasız bir ortam oluyor plazanın cilveleri dahilinde ama bunlar sebep mi? bence değil. alışmamı engelleyen ve hep diken üstündeymiş gibi bir his veren bir donukluk var nedendir bilinmez. eh alışmadıkça sevmek de bi yere kadar oluyor netekim...

ikilem...

2007-05-21T18:33:00.000+03:00

iş yerini katlanılmaz kılan şey
işyerine katlanmak zorunda olmak

İş yerlerinde katlanamadıklarım

2007-05-04T13:45:00.000+03:00

1) Kabalık, kabalık, kabalık...
Adının önüne patron titri yerleştirilmiş ve hayatta iş dışında hiçbir numarası olmayan tiplerin kendilerinde senin tüm zamanını darp edebilme hakkını bulmaları ve bunu son derece kaba bir üslupla dile getirmelerine katlanamıyorum!

2) Ders veren tavırlar
Gene aynı adı önünde patron titri olan, ne patronluktan ne de insanlıktan nasibini alamamış tiplemenin her türlü durumda, sanki burası lise o da senin lise edebiyat öğretmenin tavrında untulan her virgülde ya da benzeri bir durumda aynı rahatsız edici ve ders verir uslubu ile müdahelede bulunmasına da katlanamıyorum

3) Ayrıntılarda boğulup, ana fikri kaçırmak

4) Benim başlattığım bir işi, başkasının fikrimi dahi almadan katletmesine dayanamıyorum.
Gene aynı kişi, şu adı önünde titr olan kendi korkunç cümleleri ve minik dünyası ile gelip işi benim bildiğimden başka bir yere götürmekte beis görmüyor ve ben dayanamıyorum.

Bütçem Ol Gel Bana...

2007-04-30T15:48:00.000+03:00

Muse'umu kaybedeli çok oldu fotoğraf alanında sayın ÇY ahalisi ama yazma alanında da kaybedebileceğim vayahut kaybettiğime inanacağım da aklıma gelmezdi neyse oldu işte bir kez. Bakalım Eda Kemal'in de hatırlatmasıyla şöyle minik bir yine yeni yeniden yaparak "değişerek geliştim" diyorum ben de...

Sebeb-i postum şudur ki, muzdarip olmadım hiçbirşeyden matematikten olduğum kadar şu ofis hayatında. Nasıl yani, ne alaka, ne diyorsun evladım sen??? Hepimizin libidosunun tavan taban arasında alternatif akım eğrileri içinde gidip geldiği şu günlerde, bana olan etkisi de bu durumun saçmalamak değil. Evet ciddiyim matematik, tek derdim tasam matematik bu günlerde ofis snırları dahilinde, yalan rüzgarına dönen, trio görünümlü, quattro çeşnili duygusal hayatı ve evde olan biten sinir buhranlarına değinmeden çerçevemiz dahilinde ofisteki sıkıntım olan matematikten devam etmek istiyorum ben yüksek müsadenizle.

Yurttaşlarım, Romalılar!!! Yazdım çizdim bundan önce de ama ne ilk ne de son olacak sanırım bu gidişle. Hala anlayamadım ben yönetici sınıfına dahil olan zatların neden biz çalışanları default her işe koşan, koşabilecek, koşması gereken kişiler olarak gördüklerini. Ortaokulda biten matematikle olan ilişkim yıllar içerisinde artan bir coşku ile büyüyerek ÖSS denen zillete kadar devam etti. Araya giren üniversite ile beraber ben diyeyim 8 siz diyin 9 sene boyunca semtlerimize uğramadık. Sevgili iş arkadaşlarım, patronum ve teklif isteyen tüm kişilerin bu gerçeği bilmelerine ve benim de milyarlarca, zilyonlarca kez acı gerçeği yüzlerine vurmama karşın, benden geçen hafta istenmiş olan "Bütçe Tasarısı" nın son rütüşlarını yapmakla meşgulüm, sanırım gün geçmeden genel merkeze ulaşacak, akabinde de gelecek hafta içinde sunumu yapılaraktan kabul edilecek veya edilmeyecek.

Şimdi gene nedenler ve nasıllar alemine dalmadan, beni libidomla bırak giderken diyen bünyeler için özetlemek isterim ki, çalışma hayatında neden yer doldurma elamanları olarak anıldığımız, eğer hepimiz böyleysek neden uzmanlaşmak zorunda bırakıldığımız, eğer uzmanlaşmamız gerekmiyorsa neden çalışma hayatında sürekli bununla karşı karşıya getirildiğimiz vb gibi pek güzide sorular cevaplanmak veya üzerinde daha da çok yazılıp çizilmek üzere kenara alınırken, kararsız, karmaşalar içindeki bloggerınız da daha fazla felsefeye dalmadan alternatif akım iniş çıkışlarındaki yerine dönüyor ve bütçesini düzeltmeye devam ediyorum.

bahar sarhoşluğu

2007-04-30T14:50:00.000+03:00

efendim malumunuz havaların ılıdığı, güneşin cömertliğinin tuttuğu böyle bahar günlerinde ofis ahalisinin içi kıpır kıpır olur ve dört duvara sığamaz hale gelir. bu durum işi-gücü ve bilumum anlam fakiri gaileyi daha bir derinden sorgulamamıza da neden olur. konsantrasyon düzeyi otomatik olarak düşer tabi. hele bir de benim gibi iç hayhuyunuza derinden dalmışsanız, şimdiye kadar bildiğiniz doğrularla açıklayamıyorsanız olanı biteni, yeni gerçekler ufuktan pupa yelken yaklaşmaktaysa... ilginç bir bahar yaşamakta olduğunuzu fark edersiniz, hani öyle neşe doluyor insan, kuş, çiçek, aşk, böcek kıvamında girdiğiniz geçen baharla (tam bir sene önce bugünle) kıyasladığınızda tam da zıddı bir durum... siz adına ne derseniz deyin, içimden fışkıran coşkunun 'aşk yeniden' güdüsü değil de 'temel içgüdü' olduğunu anladığım bugünlerde, önce delice bir panik, sonra da kabullenmeyle beraber teslimiyetçi bir huşu ifadesi oturdu ki yüzüme anlatamam. eh ne demişler: bükemediğin eli öpeceksin. yaptığım ve yapacağım hiçbir şeyden mesul ve de pişman değilim, olmayacağım da. bilumum hormon ve feromona teslim olmuş kendimi, baharı, böcekleri ve pek tabi Orhan Veli'yi* kutsuyorum sayın ÇY!

*düşünme arzu et sade
bak böcekler de öyle yapıyor

bugün 24 nisan, pişman oluyor insan...

2007-04-25T09:56:00.000+03:00

pek tabi azizim gibi 23 nisan'da iş yerine gelen bir kısım bu nedenle mutsuz oldu. lakin içi rahat olabilir bu grubun. 23 nisan'da gelmeyen grubun da (ki ben de bu gruba dahil oluyorum) gelmedikleri gün burnundan fitil fitil getirildi netekim. önceki cuma tatil başlamadan işleri yetiştirmek, 23 nisan ertesi salı günü de kaybedilen günü telafi etme çabası çalışan bünyede 'resmi tatil sendromu' yarattı. zaten 3 gün tatilden sonra normal iş temposuna bile uyum sağlamak zorken, bir de kriz hali üzerine tuz biber ekti. velhasıl kelam, 23 nisan'da tatil yapan zümre yaptığından çok pişman. bi dahaki resmi tatilde kimse gelmese de ben şahsen bizzat kendim ajanstayım, duyurulur!

Bugün 23 Nisan, neşe dolamıyor ben!

2007-04-23T14:25:00.000+03:00

Çünkü iş yeri sınırlarım içersindeyim. Hadi benim burda olmamı makul gösterecek nedenler var ama ajansın geri kalanının gelmemesini makul gösterecek bir sebep var mı?
Yoksa tek salak ben miyim?

beyni olan ajans yöneticileri aranıyor?

2007-04-20T13:47:00.000+03:00

Ben yalan söylemişim. Çalışmak değil'de atışmak yoruyormuş aslen.
Adam yerine konulamamak, sözünü dinletememek, doğru söyledikçe doksan dokuz köyden birden kovulmak, dahası kovulamamak, sürüne sürüne aynı söz söylemeye devam etmek.
Dilimde tüy değil, zerrecik kalmadı anlatmaktan.
Anlayan var mı? Yok !
Midemin içinde kramp denizi.

Kendine gel, think positive!!!

Evet.

yeni baştan bir ben....

2007-03-26T18:47:00.000+03:00

şimdi bu başlık da nereden çıktı diyen olabilir... malum 'yeni bir iş' süreci 'yeni bir ben'i, yani aslında eskiden beri olan ama sizi yeni tanıyanlar için pek yeni olan ben'inizi, kendinizi anlatma sürecinizi de içeriyor. bu süreçte sizi tanımayan, sizin de tanımadığınız insanlara alışmanız, 'çömez'liğin 'salak'lıkla eş anlama gelmediğini anlamalarını sağlamanız ve henüz alışma sürecinde görmezden geldiğiniz bir takım şeyleri aslında yiyip yutmak gibii alışkanlık ve zevklerinizin olmadığını anlatmanız gerekiyor. arap atı misali sonradan açılan bir insan olarak çevremi daha önce de beklenmedik çıkışlarla şoka sokmuş olan ben -vallahi zevk için yapmıyorum, ama yapınca da zevk almadığım anlamına gelmiyor bu-, içten gelecek sinyal sesinin yaklaştığını hissediyorum gene. sabırla bekleyiniz ve alıcılarınızın ayarıyla oynamayınız der, hepinize selam ederim sayın ÇY okur ve yazarları...

Cannes benim için artık sadece bir şehir!

2007-03-19T17:27:00.001+02:00

Çok sevgili ve muhterem ÇY yazar ve okurları,

Yeni iş yeni bir hayat mı çok emin değilim ama pek çok şey değişiyor orası kesin. Özellikle çoook kalabalık bir ortamda, her gün farklı bir simayla göz temasında bulunmak bazen yorucu bile olabiliyor. Hele gözlerin bazıları sende olumsuz hissiyatlara sebep oluyorsa sinirlerinin gerginliğini tahmin bile edemiyorsun.

Yalnız asıl sinir bozucu olan, yaptığımız işin artık daha genç bir kitle (oldukça büyük kitle) tarafından yapılıyor olması ve senin de dino'laşmaya başladığının göstergeleri.

Yaşlandığımı hiç bu kadar hissetmemiştim. Cannes'a bile artık katılamıyorsam ne önemi var ki bu işi yapmamın? Bunalım dönemine girmemek için botox falan mı yaptırsam beynimin en yaşlı hücrelerine acaba?

Çözüm önerilerine her zaman açığım.

Hayır deyin, kurtulun

2007-03-13T16:23:00.000+02:00

Uzuunca süre yazmayıp da ilk yazımın "cadalozluk" üzerine olmasını manidar bulabilirsiniz tabi ama değil, daha ziyade bu bir süredir hafif tabiri ile 'gıcık' olduğum birine "hayır" demeyi becerebilişimle ilgili.
Olay şu, yeni dükkanda, hemen karşı masamda konuşlanmış görev konumu tartışmaya açık-o kendini sanat yönetmeni sanıyor, oysaki en baba işi uygulama olan- dişi -cinsiyet ayrımı yapmıyorum ama bu özellikle bildirilmesi gereken bir not- mütemadiyen kendisine gelen yazılı işleri, adımın yazar olmasından mütevelli başıma yıkmaktaydı, işlerden kastım, konsept hazırlamak, metin yazmak, düzeltme yapmak falan değil, misal bugün carlamama sebep olanda olduğu üzere bir kartvizit üzerinde yazan adres bilgileri gibi son derece daktilo kız işleri.

Konuyu parçalamayayım, bu uyuzcan kartı uzatıp arkasını yazarsın deyince, zaten gerilmekten ince halelere ayrılmış sinirlerim bir araya gelerek kendisine "neden sen yazmıyorsun, burada benim yazmamı gerektiren bir durum yok ki" dedim.
Kızımız asla ve kata durumun farkında olmayarak "sen metin yazarı değil misin senin yazman gerekiyor" deyince de "evet ama steno/daktilo kız değilim dedim" olay esnasında bu zevzek kızımızın yanında olan kreatif direnktörümüz duruma karışarak kartı kızımıza iade edip, bunu müşteri temsilcisine yazdır deyince, bir huzura ermişim ki sormayınız.

Ancak kızımız bu gelişmeye rağmen bir sonraki kareye geçemeden "hala şoktayım, önce şu olanları bir hazmetmem gerek" deyince ve buna da karşılık alamayınca keyfim tamamen yerine geldi.

Kötü falan değilim, sadece saçma bir atağı durdurdum, evet şimdi oluşmuş negatif elektrikten de memnun değilim ama iş hayatı denen bu gayya kuyusunda birilerine dur demeyince tepenize çıkabiliyorlar (ayh nasıl da kıssadan hisse bile yaptım)

mıymırık pazartesi...

2007-03-12T10:58:00.000+02:00

anlamsızlık yazılmaya değmeyecek kadar anlamsız hale geldiğinden midir nedir, gene yazası gelmeyen müzmin sıkılganları olduk iş hayatının. bir süre yoğunluktan değmiyordu elim klavyeye. şimdilerdeyse yeni iş yeni ben derken, hem çalışmak hem alışmaktan yorgun düşen bünyem bu aktivitelerde bir hafifleme olur olmaz gene sıkılgan moduna geri döndü. 'hey yıllar yenilmedim size' diye haykıran leman sam tadında bir sevinç de kaplamadı değil içimi hani. yoksa alışmış/yabancılaşmış halime alışmak daha bir zor gelecekti hani. yani yıkılmadım, sıkıldım, ayakta mıyım bilemiyorum sayın ÇY!!!

Pazartesi Sendromsuz Pazartesi...

2007-03-05T14:22:00.000+02:00

Sevgili "Çalışmak Yorar" ahalisi üzerime çökmüş olan rehaveti en sonunda alaşağı etmeye karar vermek suretiyle "her güne bir post" olmasa da elimden geldiğince sık yazmaya çalışacağım.

Bu sefer aklıma takılan şu oldu, son iki haftadır ilginç bir şekilde pazartesi günleri geleneksel anlamının tamamen dışında gelişiyor. Hatırlatma babında nedir hepimizin muzdarip olduğu genel geçer pazartesi kabusu peki:

Cuma gününün sevincine pelesenk olmuş bünyeyi fazla yıpratmasa da cumartesinin ilk saatlerinden ufak tefek sıkıntılarla başgösterip, ardından pazar gününü genel halet-i ruhuyesi çerçevesinde saat sayma aktivitesine dönüşen ve en sonunda sabahın köründe işkence gibi bir uyan(amay)ışın ardından trafik harikaları eşliğinde ofise ulaşıp, sanki sizin gelmenizi bekleyip duran maillerin ve bilimum iş yükünün de bir anda ortama dahil olmasının ardından bünyenizin yeni haftaya, kariyere, işe, ve özellikle pazartesine lanet etmesi ile başlayan genel durumun adı "Pazartesi Sendromu" adıyla anılmaktadır.

"Eeeee ne var bunda? Biliyoruz zaten bunu..." dediğinizi duyar gibiyim. Şimdi derdim sorunum şudur ki, aslında neden dert onu da anlayamadım ben. İki hafta öncesine kadar başımızı kaşıyacak vaktimiz olmayan ofiste tüm işler bir anda tamamen kesilince, bunun paralelinde gün içinde yapılan aktivite sayısı da gözle görülür bir oranda düştü doğal olarak. Normal şartlar altında bu konudan şikayet edenin kafasının vurulmasını savunan ben ise, haftalar boyu canına dişine takıp çalışmanın ardından her geçen dakikada yeni işler rapaorlar bitirmeye alışmanın vermiş olduğu gazla şu boş geçen günlerde ne yapacağını şaşırmış halde, net üstünde başvuru peşinde oradan oraya sürüklenmeye başladım. "Interneti indirme tuşu" nu da keşfettim sanırım zira az önce geçtiğimiz iki hafta içinde 6 GB olan toplam şirket kotasını 2 GB kadar aşılmış olduğu konusunda hafif bir ayar da aldım be ne yapmış olduğumu anladım bu kadar download bir yerden patlamalıydı tabi.

Diyeceğim şudur ki sürekli yakınsak ta aslında emektar "Pazartesi Sendromu" nun dahi kendine has bir güzelliği varmış herhalde. Hani meşhur sözümüz vardır ya elindekinin değerini kaybedince anlamakla ilgili işte, Pazartesi Senrdomsuz Pazartesi de böyle değeri elden gidince anlaşılan meretin tekiymiş sayın okuyucu. Ben alışmıştım sürekli depresif halde, ekrana yağan maillerden, yetiştirilmesi gereken cevaplar ve sürekli gelen kontrol telefonlarından.

Şimdi bu yazıdan çıkartmamız gereken sonuç:
1- Azalan iş yükü, zaten ergenlik sonrası durmuş olan gri hücre üretiminin koruma fasilitesini de kapattı ve tümünü kaybettim...
2- Belamı istiyorum...
3-Daha da beter belamı istiyorum...
4- En beter belamı istiyorum...

yeni bir ben...

2007-02-16T09:21:00.000+02:00

evvet sayın ÇY okur ve yazarları... uzun sayılabilecek bir aradan sonra tekrar karşınızdayım. yeni iş, yeni ofis, yeni kurallar, yeni insanlar, yeni müşteriler (pardon sonuncuyu söylemedim sayın, müşteriler her yerde aynı olmakta netekim)... tabii alışmak zaman ve enerji alıyor. yani diyebilirim ki 'alışmak yorar'... bakınız çalışmak'ın 'ç'sinden kurtulunca gene anlamlı bir bütüne erişiyoruz. amanınn halbuki blogumuzun adresi 'anlamsız'... burayı özlemişim sanırsam ama bu geyik uzadıkça uzar o yüzden bir an evel yeni iş vs'nin getirdiklerini ve götürdüklerini anlatmaya geçeyim:

1. Evvela (bu aslında çok da önemli bir ayrıntı değil iş hayatım açısından ama şu anki aktivitemi etkileyen bir nokta olduğu için ilk bunu yazıyorum) bu f klavye hadisesi gene ayağıma dolandı efendim. hem polente hem eda şenyurt hatırlayacaklardır bu klavye tipine alerjim var. insanın sevmediği ot dibinde bitermiş. pek tabi f klavye de girdiğim bilumum ofis ortamlarında beni karşılıyor. eh alışacağız artık napalım??!!

2. Villa insanlığından plaza insanlığına geçiş evvela bir içimi daralttı. hadi ona bir nebze alışabildim. lakin inilecek çıkılacak merdivenler olmaması, gene fırlak bir göbeğin masa üzerinde klavyeyle ben arasında bariyer oluşturacak şekilde mevzilenmesine yol açtı. tamam klavyeye kılım ama araya aracı koymamak, buzları eritmek lazım bir an önce.

3. Artık takvim üzerinde günleri çizmemekteyim heyooo. umarım bu durum uzun sürer. gerçi etrafımdaki insanların ruh halini gözlemleyince umudum kırılmıyor değil. her yerde olduğu gibi burda da uzun dönemli çalışmanın getirdiği yıpranmadan muzdarip insanlar var. onların hallerini pek tabi anlayamıyorum. farklı frekanslarda dolanıyoruz. ben eski işimde eskiyken yeni gelenlerin neler hissetmiş olabileceğini anlamış oluyorum böylece. empati hususu....

4. Düzenimi tam kuramadıysam da henüz, gene vazgeçemediğim şeylerin bazıları aynen devam. geçende tdk sözlüğünü gene bardak altlığı olarak kullanırken yakaladım kendimi. sürekli -çaycı ablayı çıldırtacak denli- çay içiyorum, bir de bookmark'larım ve nazan öncel var...

5. Ofise daha insani saatlerde giriyorum ama insani saatlerde çıkamıyorum genelde. haftaarası akşam aktivitelerine mecburen son verdim. biraz otçul bir hayat sürer oldum. gene de sabah daha fazla uyumak güzel...

6. Hah tabi bir de kariyer yolunda daha gelişmiş model bir araba sürer gibi hissediyorum kendimi. dikkatinizi çekerim, 'hissediyorum' diyorum. ben hissediyorum diye mutlaka böyle olduğu anlamına geliyor mu, bilmiyorum,

işte böyle sayın ÇY. yıkılmadım ayaktayım. ama yorgunum...
:)

Fikrinize aşık olmayın

2007-02-06T15:10:00.000+02:00

Bize büyüklerimizin öğretiği ilk kuraldır. Reklam işi ile uğraşıyorsanız fikrinize aşık olmayın, her zaman daha iyi bir fikir, daha doğru yol vardır derler.

Son iki gündür bir adam nasıl aşık fikrine nasıl aşık, gözleri kör adeta, göremiyor mantıksızlığı, saatlerimizi heder ettik. O anlamsız şeyi şekillendirip sunmak için, yetmedi, yeni baştan yeni baştan başlıyoruz. Bir layout, bir tane daha. Olmayınca olmuyor, anlayan yok.

Neden mi? Patron çünkü o!

Bütün iş yerleri aynı!!

2007-02-02T17:54:00.000+02:00

Reklam piyasası mı böyle yoksa bütün piyasalar mı?
Bir adama maaşını almaya gittiği vakit "üzgünüz mali portremiz kötü, seni işten çıkarıyoruz" denilebilir mi?
Bu işin bir ahlakı yok mu? Ahlakı olmsı gerekmez mi?

blogorrhea

2007-01-19T10:01:00.000+02:00

Blogorrhea, blog'a bugün yaptığın ilginç birşeyi anlatmak değil, sadece birşeyler yazmış olmak adına yazılıp yollanan mesaj demekmiş.* Yani şimdi sırf blog'umuz boş durmasın diye 'İş hayatım aynı sünepelikte sürüp gidiyor' desem, Blogorrhea yapmış olucam. Bile bile yapılanı da sayılıyorsa tabii. :)

Her güne bir entry vaadinde bulunanlara duyurulur.

Blog kültürümüz arttı sabah sabah. :D

* http://www.urbandictionary.com/

Beni Bu Güzel Havalar Mahvetti

2007-01-17T11:06:00.000+02:00

Ne de güzel demiş vakti zamanında Orhan Veli, tam da şu aralar yaşadığımız durumun özeti sanıyorum.

Global ısınmaya lanet mi okusak yoksa ülkemizi 2 mevsim yaz, 2 mevsim ilkbahar döngüsüne yavaş yavaş soktuğu için, "Hint Okyanu'sunda tropik ada kalmayınca Avrupa'nın Riviera'sı biz olacağız hobaaa!!!!" diye sevinsek mi kestiremedim gerçi alakasız konseptimizle bu tartışma da neyse :)

Diyeceğim şudur ki, "Doğan görünümlü Şahin" ayarında devam eden kış mevsiminde tam da oturduğum masanın karşısında bulununan duvar boyu pencereden "ben burdayım, ben burdayım her gün ısım daha da artıyor..." diyen sevgili güneşe bakıp, yaşayan insanlar sınıfına dahil olma isteğim tavan yapmışken, diğer tarafta müşterilerden gelen telefonlar, outlooktan sürekli akan mailler, ve gezegenin üç kıtasından bilmemkaç ülkeye dağılmış yönetici tayfasından gelen ardı arkası kesilmeyen dilekleri ve istekleri eklenince bünyede oluşan sıkıntı, dellenme ve kudurma belirtileri arasında buhranlara gark olmaktayım.

Ödenmesi gereken taksitler ve birikmesi gereken master ücreti nedeniyle ofisten de kurtulamayacağıma göre, diyorum ki kapatın şu güneşi!!!

Neden, neden, neden????

2007-01-16T16:14:00.001+02:00

Sıkkın ve de bıkmış bir halde gene oturuyorum ofisimde, biraz boş vakit bulmanın verdiği neşe ile...

Şiir tadında bir girişten sonra efendim naçizane dikkatlerinizi günümüz iş dünyasının önemli bir sorununa çekmek istiyorum. Ben kısaca "Neden..." faktörü diyorum kendisine zira bu "neden"den sonra gelen şirin "..." kümesi sonsuz sayıda dert ve tasa ile doldurulabiliyor bilindiği üzere. Ben bugün en basitinden sadece ve sadece "Neden işe girince herşeyden sorumlu acil durum kurtarma elemanına dönüşüyoruz?" sorusundan yola çıkmak istemekteyim.

Görüşmeye gidersiniz, vaadler gelir, gırgır şamata, olumlu duruş, ilt intiba tırı vırı, ondan sonra gelen bir telefon veya maille işe başlamış olduğunuz bildirilir size. Herşey daha güzel oalcak, param da cebimde şeklinde sevinmeler ve bu neşeyi izleyen ilk bir iki hafta veya aydan sonra bazı şeyler ters gitmeye başlar. İlk başlarda işyükünüz biraz artar, sonra görüşmede konuşmadığınız detaylar da size yıkılmaya başlanır, "aman canım elin hızlı yapıver.", "aman sende! diğer eleman tatilde işte bir ucundan da sen tut." vs vs vs şeklinde çoğaltılacak örneklerden sonra, kanserli hücre gibi tüm ofise dağılmış bulursunuz kendinizi. Tebrikler ilk aşamayı tamamladınız.

İlerlemek ve gelişmek hepimizin boynunun borcu ki sonradan alnımız açık bir şekilde "Değişerek geliştim." diyebilelim sayın çalışan zümre. Bu nedenledir ki, ofise yayılma aşamasından sonra gelen ikinci ve daha da önemli kısım ise, üzerinize vazife olmayan işlerin en başta görece yavaş daha sonra da mach 5 hızında üzerinize yığılmasıdır. Gerekçeleri arasında hala yeni eleman olmanız, veya ilk şamadaki el çabukluğunuzun destansı bir hal alması sonucu yaşayan efsane olarak adlandırılmanız da olabilir.

Şimdi geldik üçüncü ve son aşamaya. İlk iki etabı başarıyla tamamladıktan sonra bu seviyey gelmeniz ışık hızında olacaktır. İçinde bulunduğunuz durum vesilesiyle, ki diğerlerinin gözünde iş bitirici, eli çabuk ve her türlü şey elizden geldiği için bu aşamada, üstünüze vazife olmayan işlerin yanında, hakkında hiçbir fikriniz olmadığı işleri yapmanız için de sizden talip olmanız istenecektir. İşte ikilem de tam burada başlıyor.

- O alanda eğitim görmediğim bir işten bodozlama bir şekilde ve tamamen kulak dolgunluğuna dayalı gerçekliği sorgulanan bilgilerimle ben nasıl başarılı olurum?
- Hadi diyelim kör topal toparladım birşeyler, yukarıdaki sebeplerden ötürü bu sonuç bana ve uzun vadede şirkete ne sonuçlar getirir?
- Böyle temelsiz çalışmalara bel bağlamış olan bir kurumun güvenilirliği nedir?
- Ve en önemlisi neden, neden, neden her zaman birileri filika olmak zorundadır?

Kullanım Dışı!

2007-01-15T09:46:00.000+02:00

Yurttaşlarım, Romalılar...

Pazartesi sendromonun bünyelerimizi sardığı şu güzide saatlerde, hepinize çabuk geçecek bir iş günü, haftası, ayı ve de akabinde yılı dileyerek başlıyorum. Her güne bir post kampanyamın ilk ayağı bu hayırlara vesile olur umarım tüm zümremiz adına.

Muzdaribim, dertliyim ve de buna paralel oranda delliyim artık, zira yakında iflas bayrağını çekeceğim sanırım veya daha iyisi "Kullanım Dışı" tabelası ile "Süresiz Olarak Bakımdadır" tabelamı da asıp boynuma salmak istiyorum kendimi dışarlara.

Hala yıllık izin hakkı olmayan ve de ne iş olsa yaparım abi'nin sınırlarından çıkmaya çalıştığım şu günlerde, aklımı alan trafik çilesi, uykusuzluk, özel duygusal bir milyon adet problem ile karışık, bunların üstüne sos olan hala çözülmeyi bekleyen aşırı arkadaş canlısı iş yeri atmosferi eklenince zaten sabahları oldukça isteksiz gerçekleşen uyanma eylemi artık daha da bir isteksiz, daha bir baştan savma şekilde yapılıyor, bu da her gün daha da ileriye giden işe giriş saatleri ile kendisini belli ediyor son günlerde. Yakında ayar alacağım herhalde, tamam uzakta oturmak işe yaıyor bahanesel alanda ama bu geç kalma süresi artınca sürekli, sevgili arkadaşlarımın gözlerine batmaya başladı sanırım.

Raporlar ve toplantılarla geçen haftalara müteakkip başlamış olduğum bu yazı, daha da depresif ve yorgun hale girmeden ben tamamlanıyor. Şimdi sizlerden iki ricam olacak:

1-Nerden bulurum ben o tabelalardan, kullansam işime yarar mı? Yoksa sürekli izne mi alınırım?
2-Kompetanlığınıza sığınaraktan soruyorum ne yapmam lazım benim kişisel verimimin tamamen kuruduğu şu günlerde onu canlandırmak için?

Öneri!!

2007-01-15T00:04:00.000+02:00

"Hafta tatili 3 güne çıkarılsın!"

En azından az da olsa eşitlik sağlanır.

neredeyim ben?? :S

2007-01-12T11:01:00.000+02:00

Güzel sormuşsunuz azizim ama vallahi ben nerde olduğumu, ne olduğumu şaşırmış haldeyim hafta başından beri. Pazar akşamı hayatımın eksiksiz ve mükemmel olduğunu düşünürken tam, pazartesi akşamı hayatımın aslında perişan ve anlamsız olduğuna kanaat getirip, salı akşamı yeni bir umutla tekrar herşeyin aslında ne kadar mükemmel olduğunu düşünmeye başladım. Hem iş durumu, hem özel yaşam açısından çalkantılı bir hafta geçiriyorum. O uçta bu uca savrulmanın bedeli, geceleri düşünmekten ya da ağlamaktan yorgun düşülmesi neticesinde dalınan husursuz uykularla sarsılmış bir beden, her an ağlayıp gülebilecek hatta ikisini aynı anda yapmayı deneyebilecek bir ruh hali, sürekli kaçıp gitme isteği ve işe odaklanamama...

Bu ara iyice anlamsız buluyorum sabah 8:30-18:30 arası faaliyetlerimi. Bir insan niye çalışır? Tabi ki hayatını kazanmak için değil mi? Bağımsız olmak, kendi ayakları üzerinde durmaktır hedefleri. İş tatminini, sosyal hakları filan hepsi bi yana. Peki bunları yapamıyorsak ne işimiz var burda. Ben her sabah 7'de niye kalkıyorum? Akşama kadar türlü stres ve eziyete niye katlanıyorum? Eve dönünce niye hala ana-baba zırıltısına maruz kalıyorum? Uzayan, uzadıkça sevimsizleşen bu soru listesi, afakanlar getiriyor içime. Bakalım, atlatırız bunu da umarım.

En azından bir umut ışığı gözüküyor ufukta.

heeey, nerdesiniz

2007-01-11T13:18:00.000+02:00

Çalışmak Yorar Ahalisi,

Nerdesiniz yahu? Ya feciii bıktınız her şeyden, ya da süper memnunsunuz

Which one?
İsterim ki ikincisi olsun ama diil di mi?
Di mi?

Yazın yahu!!

it's the first day

2007-01-09T23:56:00.000+02:00

Efeet, işte geldi günün sonu. Esasen saatler önce gelmiş idi ancak bloggersal sorunlar hasıl oldu, yazdım, gönderemedim, falan filan!

Birinç günümüz nasıl geçti, tamamen tarihe kayıt düşülsün, ay sonunda geri dönülüp yanılma payı hesaplanabilsin diye yazıyorum.
Öncelikle insanlar-yani ekip-sevimliler, komikler ve komplekssiz görünüyorlar.
Sonracııma beni muhtemelen ilk gün olması sebebi ile kendi halime bıraktılar, bilgisayar karıştırdım. İşlere göz attım, biraz slogan çalışmaya çalıştım. İlan olduğunu sandığım advertorialımsı bir şeye baktım. Hiçbiri nihai sona ulaşmadılar, yarın umuyorum bitecekler, beğenilmeleri de tabii bir diğer beklentim.
İş çokmuş onu anladım, bir yazar benmişim, benden ne çok şey bekleniyormuş böyle, bende sihirbaz değilmişim ki ama, belki de öyleyimdir, henüz bilmiyorum.
Sabah geç başlayan, akşam da dükkanı geç kapatan arkadaşların mekanı, bense erken kalkan yol alır ekolündenim-her ne kadar çılgınca sabah uykusunu sevsem de- ama geç çıkacaksam da sabahları daha fazla uykuya hayır diyemeyeceğim. Bakalım onlar da deniyorlarmış, erken gelinilsin ve erken gidilinilsin hedesini, görüciiz
Başka da henüz pek birşey yok, konumum çok ortalık, msn'e girer girmez kabak gibi ortada kalıyorum, dolayısı ile msn de bir süreliğine genellikle offline olacak.

Şimdilik maruzatım bu kadar, kalın sağlıcakla.

I will be back

2007-01-08T23:03:00.000+02:00

Ben bunu aralıklarla yapıyorum, iş saatlerinde güncellenme kuralı olan bu sevgili dükkanımızı gerekli gereksiz saatlerde açıyorum.
Diyeceğim sadece şudur ki, yarın tekrar iş başı, yeni bir yer, eski bir görev, bir parça tedirginim, eh bunu sizlerden gizleyecek değilim , onca ay içimizi, dışımızı her bir tarafımızı dökmüşüz zati.

Bana şans dileyin, iyi olsun her şey, önce kendi yüzümü olmak üzere kimseninkini kara çıkarmayayım (kara çıkarmamak-ne salak bir deyimmiş, şimdi fark ettim).

Gelişmeleri bildiririm. Belki bir süre iş saatleri dışında, bakalım görüciizz.

Yeni yıl dilekleri...

2006-12-29T16:01:00.000+02:00

Tüm Çalışmak Yorar takipçilerinin ve çalışan zümrenin yeni yılını kutlar, iş hayatına dair yeni yıl temennilerimi sıralarım.

1) Daha tatmin edici, her zaman zevkle çalışmasak da çoğu zaman anlamlı hissettirecek işler yapmak.
2) Maaş atlat sisteminin derhal devreden çıkarılması.
3) Kendini ispat yetmezliği çekenlerin idareci/patron pozisyonuna getirilmemesi, getirilenlerin yetkilerinin elinden alınması.
4) Ekip ruhu, ekip ruhu, ekip ruhu!

Noel Baba duy sesimizi!

Personel Kaydınız Yok Sizin....

2006-12-26T11:02:00.000+02:00

Gün geçmiyor ki hayatımızda giderek sürekli yer edinen ilginç olaylar silsilesine yenileri katılmasın sayın ahali, bunlardan fevkaladenin fevkinin fevkinde olan bir tanesini saatler attlattığımdan dolayı konseptimiz içinde anlatmayı kendime bir borç bildim.

Genel temamız insanlar sevselerde sevmeselerde dış mihraklar karşısında nasıl bir araya gelip, siz takım çalışması diyin ben imece hah işte o şekilde işyerlerinin güveniğini ne pahasına olursa olsun koruyacaklarıdır.

Oturduğum köyden ofise gelmek için daha aylar önce, evet sadece aylar önce mezun olduğum okulun personel servisini kullanmaktaydım. Bu amacımın nedesi ekonominin çarklarını döndürmek yönünde içimde her gün daha da fazla biriken arzum sebebiyle ofise daha çabuk gelmek miydi? Tabiki hayır!!! Sadece daha konforlu ve hızlı bir şekilde yolda harcadığım 2 saati 1,30 saate döndürme çabasıydı efendim.

Av sezonu mahiyetinde eğitim öğretimin başladığı eylül ayındna beri çok güzel devam eden bu uygulamam, benimle aynı zamanda mezun olmuş kişilerle kurulan diyaloglar, personel servisinin neredeyse yarısıyla 5 yıldan beri bir şekilde muhatap olmanın verdiği yakınlık ve de aynı aracı kullanan komşular vs ile tadından yenmez olmasa da otobüslerde sersefil olmaktan daha güzel geliyordu gözüme. Ayrıca bu yolculuklar sırasında alınan tüyolarla beraber ilerde çalışma hayatımı yönlendirmek için sanak da olsa karalar almaktaydım...ta ki bugüne kadar.

İşyerlerinin neferleri olan bir teyze grubu, bendenizden şüphelenmişler. Bu şüphenin nedenlerini bilmiyorum bilmek de istemiyorum, fakat gerekçe nedir onu anlamak için yanıp tutuşmaktayım. İşyerinin ve personel servisinin bölünmez bütünlüğünü mü bozdum acana veya ne halt ettim hala bilemiyorum. Bu aklıevvler, bir hayli yaklaşmış hatta burunlarının dibine girmiş olan tehlike olan "ben" e karşı, personel müdürü ya da o departmanda çalışan başka bir teyzeyi örgütlemek suretiyle, benim hakkımda istihbahrat toplamışlar, hatta hakkımda kayıtlara bakılmış. Gurur duydum kendimle bir anda. Neyse, adımımı atmamla sevgili şöforun sorgulamasının ardından, 5 dakikadan sonra berserk moda girmiş müdür mi ne idüğü belirsiz teyzenin yanıma gelmesi ve "Beyfendi personel için bu servis, ben kayıtlarda sizinle ilgili bir bilgi bulamadım. İnmenizi rica ediyorum!" demesinin ardından benim de berserk moda girmem için elimde gerekli tertibat olsa da, gene de kendime şaşırarak ve de yoğun küfür dalgası eşliğinde maceramı noktaladım efendim.

Şimdi bu yazıdan ne öğrendik:
1-) İşyerlerinin bölünmez bütünlüğü, her türlü ahval ve şerait içinde en mühim, pek mühim şeydir.
2-) Bu bütünlüğü korumak için illa da ofis sınırları içinde olmak gerekmez. Mobil olarak da koruma sağlayabilirsiniz.
3-) Normalde birbirinden hiç hazzetmeyen insanların, çok ilginç bir şekilde aşırı güçlü bir ittifak kuracağına ben bugün şahit oldum, yabancılardan ofisi temizlemek adına.
4-) Güne bu şekilde başlamak hiç hoş olmuyormuş, nerede kaldı bugünün beti bereketi şimdi.
5-) Her koşulda personel kaydınızın olması bir zaruriyettir. Yoksa yaptırtınız.
6-) Teyze ittifakları, ofis içinde zaten yeterince tehlikeli olduğu gibi, aynı tehlike ofis dışında da devam etmektedir.
Kaçının!!!

Happy Birthday Miiriim,

2006-12-26T10:49:00.000+02:00

Efenimmm,

Bugün günlerden MİRİM'in doğumgünüsü!

Kendisine dingin, anlamlı, huzurlu ve bittabi pol paralı bir çalışma ortamı diliyorum, illa çalışıcam diyorsa, yoksa tabi benim gönlümden geçen vursun lotoda, piyangoda büyük ikramiyeyi, ondan sonra da takılsın :))

2006 Maaliyet Raporu

2006-12-22T17:13:00.000+02:00

Giden yılın arkasından konuşmak, 365 günün her anını bir kez daha pelikül pelikül gözünün önünden geçirmek insanı oldukça yoran bir faaliyet aslında. Tüm enerjini buna verdiğin için yeni yıla hazırlanamıyorsun. Sonra yıl kötü geçiyor, atıyorsun suçu, güzelim 4 mevsimli seneye!

Unutamayacağım bir iz bırakmadığı için 2006'ya dair pek bir yorum yapmak istemiyorum aslında. Daha çok unutmak istediğim bir yer kapladı hayatımda.

Ama olur ya, her ne kadar biz bize olsak da, bir gün bu yazdıklarımız okunur diye tamamen advice (aay dilimi wasp soksun) niteliğinde olmasına dikkat edeceğim.

1) Bu yıl da her yıl olduğu gibi ünüme ün katamadım. "15 dakikalığına şöhret" furyasında kendimi bir yere konumlandıramadım. İyi tarafından bakalım: Çıplak fotoğraflarımın albenisini arttıracak kadar photoshop biliyorum.

2) "Aşk" kelimesininin anlamını bu yıl tamamen unuttum. İyi tarafından bakalım: Bu kelimenin altını istediğim gibi doldurabilirim. İstediğin yemeğe sahip olduğunda aşkın verdiği tatmin duygusunu yaşayabiliyorsun.

3) Fezadan bakıldığında birtakım mahlukatların sürekli olarak dünyaya zarar vermelerinden bu yıl da nasibini aldı. Bitmek tükenmek bilmeyen "bir gün ben de patron olacağım" naralarının akisleri geziniyor yeryüzünde. İyi tarafından bakalım: İnsanın azmi nelere muktedir, bugün bana, yarın ben başkalarına...

4) Alfabeyi bulan Finikeliler'i anlıyorum da şu Lidyalılar'a ne demeli! İnsan gelecek yüzyılları düşünmez mi, hiç mi strateji geliştirmez! Sürekli olarak bir kağıt parçasının hayatımız boyunca sarf ettiğimiz sözcüklerin neredeyse tamamına hakim olması. Bu yıl da hiç dilimden düşmedi! İyi tarafından bakalım: Atalarımızı seviyorum, konuşacak mevzu yaratıyorlar!

5) 2006'da portfolyoma çok fazla değerli insan giremedi. İyi tarafından bakalım: Eldekilerin değerini daha çok anladım .

6) Yukarıdaki maddeye bir ek yapmak istiyorum. Bazı yeni tanıdıklarımın Türk Dil Kurumu'nda 2. anlamı "bit yavrusu, sirke" olarak da geçen "yavşak" terimine ne kadar uyduklarını fark ettim. İyi tarafından bakalım: Sinir katsayısıyla oynadıkları için adrenalin salgılama düzeyi sürekli iniş-çıkış gösteriyor.

Bu liste uzadıkça, içimi afaganlar (Afganlarla bir akrabalıkları var mıdır acaba) basıyor, bir ara devam ederim.

Aslında geçmişine sahip çıkmayan, hatta utanan, sıkılan, hatırlamak istemeyen bir toplumda yaşıyor olmanın dayanılmaz ağırlığını yaşıyorum. Sürekli olarak arşivi boşaltıyorum.

2006, 41 duyguyla harmanlanarak yine komplike bir yıl geçirmeme sebep oldu.

Beni sevmeye, kendinizi sevdirmeye devam edin...

Hamiş: Bugün oldukça ukala dümbeleği modundayım!

De get 2006!

2006-12-21T10:30:00.000+02:00

Efenim, mirim sağolsun pek müstesna, pek şahane bir başlık açmış ben de hemmen dahil olmak istedim.
Esasen bu girizgah kısımlarını pek bir seviyorum, uzun uzadıya geyik tam ruhuma uygun!
Girizgahı bu seferlik kısa tutup derhal maddelere geçiyorum.
1) Dost kazığı neymiş öğrenildi, kimseye tavsiye etmiyorum ve hatta yakın arkadaş bildiklerinizle aynı iş yerini, heleki bu model bir üstünüz konumunda ise never never paylaşmayınız.
2) En uzun süre evde işsiz oturma rekorumu egale etmiş bulunuyorum, her ne kadar iş hayatına hergün ağız dolusu sövsem de zengin bir koca buluncaya ya da büyük ikramiyeyi kazanıncaya kadar evdeki -ebeveynli hayattan- daha eğlenceli gibi, yani çok da emin değilim. Sanırım sadece işsiz olmaktansa işli olmak daha iyi, o da sosyal hayat, para vs yüzünden olabilir, ay bu konu derin ve uzun geçiyorum.
3) Onlarca CV yazdım, gönderdim, aralıklarla göndermeye devam ediyorum.
4) Kariyer değişikliğine gidildi, çömez bir yazardan, cadaloz bir müşteri temsilcisine giden yolun başındayım, eğlenceli mi, hayır, ama başka avantajları var.
5) İş yeri denen mefhumun önce ve sonra ve her dem insan üzerine kurulu olduğunu, tek bir adamın/kadının bütün enerjiyi değiştirebileceğini bir defa daha tecrübe etmiş durumdayım. (Sevgili Argun abi)
6) Patron denilen insanın zeki, çevik, değer bilir ve vizyonlusunu istiyorum, biliyorum çok şey istiyorum.
7) Halen ideal maaşa ulaşabilmiş değilim. Yeniyıldan büyük beklentiler içerisindeyim. Demre'li, sana diyorum noelbab, hadi canım yap bir güzellik!
8) Sayısal olarak kaç mail yazdım, kaç tane aldım bilemiyorum ancak son 5 aydır çılgınca telefonla konuşuyorum-MT'liğin yan etkisi-
9) Bütün iş yeri hastalıklarına sahibim, sıkılıyorum, belim ve maus ile haşır neşir olan omzum, kolum ağrıyor, bir süreliğine İBS oldum. Aralıklı gastrit sorunsalı ile uğraşmaktayım.
10) Normal bir işten çıkış saati mefhumunu unutmuş durumdayım. Ama umudumu yitirmedim, Polyanna'dan da hiç haz etmem.
11) Güneye gitmek, Köyceğiz'e taşınmak, Alaçatı'da bir seramik atölyesinde çamur olmak hayallerimi dizginlemeyi öğrenebilmiş değilim.
12) Senenin en hayırlı eylemi olarak "Çalışmak Yorar" ı sevgili mirimin katkıları ile insanlığın -önce kendimizin- hizmetine sundum. Ağlama duvarımız, iç dökme defterimiz, kusma atölyemiz oldu.
13) Alışmadım, alışamayacağımı öğrendim. Canımı acıttıkça, boşuna çalıştığımı hissettikçe, vaktimi heder ettikçe nefret etmeye devam edeceğimi, sonra durulacağımı kabul ettim, cebime yerleştirdim.
14) Beni bir tek "aşk" kurtaracak! Keşfimden ötürü gururlu ve bir o kadar da bedbahtım.
15) 2006'yı pek sevemedim. 27 yaş sayısal olarak şık dursa da, benim açımdan kayıplarla dolu bir yıl oldu, hem iş açısından hem de iç açısından.
16) Bu liste işini pek sevdim, içsel mevzuatlar için devam edeceğim. Bknz Polente Gezegeni

Defter-i Kebir 2006

2006-12-21T09:37:00.000+02:00

Efendim, bir baktım ki uzun zamandır yeni hiçbir yazıya imza atmadan haftaların miskini seçilme şansımı arttırmışım, yeni yıla girerken de "2006'nın en miskin blogçusu" sıfatını almamak adına hemen eda kemal'in yaptığını taklit etmek suretiyle, kendisine "şampiyon belli ikinci nerede?" deme şansını da vererek, 2006 yılının dökümünü kendi açımdan paylaşmak istedim sizlerle. Buyrunuz:

1-Öğrencilik hayatını istemeden geride bırakmışım.
2-Bu geride bırakmanın ardından da daha da beter bir dünya olan "çalışma hayatı" na yelken açmışım en son sürat şekilde.
3-Hayatımda ilk defa bir işte bu kadar uzun çalışarak da kendi rekoruma imza atmışım. (7. ayı devirmek üzere olduğumuz şu günlerde, vatana millete faydalı olmak dileğiyle :)
4-Geriye dönüp baktığımda, mobbing kralı olarak da bir sıfatlandırılmayı hak ettiğim dikkatimi celp ediyor, sekreterinden müşteri temsilcisine, grafikerinden, muhasebecisine sınır ve cepha tanımadan sağdan soldan gelen tüm tacizlere karşın tek bir fotoğrafla karşı koymaya çalıştım, hala da çalışıyorum. Kendimi tebrik edesim geldi.
5-İşe başladığım günden beri şirkete artan bir telefon faturası yükü olduğumu da şimdi hatırladım ben, sanırım yıl sonu kesintilerinde bu gedik göze batacaktır.
6-Tükettiğim sarf malzemelerini sayamadım, lütfen yardımcı olun.
7-Günde 9, haftada mütemadiyen 45 ve ayda 180 saatten, şu ana kadar yaklaşık 1360 saati bulan tüm gün tek bir yerde oturma sorunsalı sebebiyle, muzdarip olduğum bel ağrılarında sürekli olarak düşen ağrı eşiği, ve "biz burdayız, kaçabilirsin ama saklanamazsın!!!" diyen omurların hatırlanması.
8-Biten bir ilişkinin ardından, sadece unutmaya meyilli olan ofiste çılgın atmanın patron ve diğer kadro tarafından "maşallah maşallah ne de hızlı çalışıyor bu adam..." şeklinde yorumlanmasına müteakkip, her geçen gün biraz daha artan iş yükünden muzdarip olmuşum bunu da hatırladım şimdi.
9-Nuh'un gemisinde kullanılan bir PC ile gerek görsel tashih yaparken, gerekse yazılımlarla uğraşırken en ufak bir işlem için bile dakikalar boyu beklemek sonucunda sabır konusunda büyük bir gelişme de kaydettim bu 7 ay boyunca.
10-Dengesiz beslenme, sürekli yollarda harcanan ömür ve de sorunlu müşterilerle uğraşmanın getirisi olan ve de ileride başımı ağrıtacak olan çeşitli sağlık sorunları koleksiyonu yaptım.
11-Hala alışmaya çalıştığımı farkettim, ve de kesinlikle yanlış yerde olduğumu.

Bu yıl nasıl geçti?

2006-12-21T09:02:00.000+02:00

Efendim, bildiğiniz gibi adetten olmuştur yılın sonu geldiğinde dönüp arkaya bakmak ve geçen yılın 'muhasebesini' yapmak. Ben de bir baktım ki bir arpa boyu yol ha gittim ha gidicem derken yıl bitmiş :P Bitmiş, peki nasıl geçmiş?
1. Çoğunlukla anlamsız işlere imza attım.
2. Anlamlı bulduğum işlerin çoğu, müşteri operasyonlarıyla etkisiz hale getirilerek anlamsızlaştırıldı.
3. Sektörel sirkülasyon yeni insanlar tanımama, eski tanıdıklarla yollarımı tekrar kesiştirmeme neden oldu. Şirketten ayrılan arkadaşlar, MSN listemin uzamasına katkıda bulundular.
4. Takvimde işe geldiğim her günün üzerini çizdim (Bugüne dek 240 gün). İşe geldiğim tatil günlerini kırmızıyla çizdim.
5. Aynı yerde bir sene boyunca çalıştığım ilk yıldı. Aynı yerde bir sene boyunca çalışmaya alıştım.
6. Masa başında oturarak ortalama 1920 saat geçirdim. Bir buçuk kilo aldım ve vücudumda ofis koltuğuyla temas eden bölgeler genişledi.
7. Tahminen 360 bardak çay, 210 fincan kahve tükettim.
8. Kulaklıkla müzik dinlemeye alıştım.
9. İncitici sözlere kulağımı tıkamaya alıştım.
10. İki spiralli defter, sayısız kağıt harcadım.
11. 3534 mail alıp, 1659 mail yolladım.
12. Prensle beraber her öğlen bıkmadan hayatımızı kurtaracak planlar yaptım.
13. Ressamın kötü esprilerine kah güldüm, kah 'ıyyyy' dedim.
14. 'Çok iyi' geçen iş görüşmeleri yaptım. Zeki (ukala), eğlenceli (şebek), yaratıcı (uçuk) bulundum. (Biz sizi ararız... zzzz)
15. Sinirlendim, bağırdım, ağladım, istifa etmeye karar verdim, vazgeçtim (vazgeçirildim).
16. Çalıştım, yoruldum, alıştım (sanki)...

iş yerlerini çekilir(imsi) kılanlar

2006-12-13T17:50:00.000+02:00

Azizimin yazdıklarına katılıyor ve eklemek istiyorum:

6) Ekip ruhu olmalı (EdaŞ.'ın deyimiyle 'tuz ruhu' değil :o))

işyerleri çekilmez!

2006-12-11T11:13:00.000+02:00

Üstteki işyerleri çekilir yazısını ben yazmamışım gibi derhal kendimi yalanlayayım.

Efenim esasen iş yerleri çekilmez, çekilir kılması için bir dizi durumun vuku bulması gerekir, benim bünyesi içerisinde olduğum ofiste ise ne yazıkki tam tersi bir durum hakim. Fecii sıkıcı bir yer burası, hele ki son günlerde iyiden iyiye sıkıcı bir hal almaya başladı.
Hangi şartlar altında bir iş yeri katlanabilir olur anlatmaya çalışayım. Mirim'de katkıda bulunur bilahere
1) eğlenceli olmalı
2) gürültülü olmalı
3) bazen kaotik ve ama mutlaka hayat dolu ve canlı
4) insanların masalarına kapanmak yerine karşılıklı dialog halinde olmalı
5) bir şebek mutlaka olmalı

işyerleri çekilir!

2006-12-01T17:38:00.000+02:00

Aslında hemen aşağıda sevgili mirim konunun neredeyse tamamını dile getirmiş. Ama ben de iki kelam etmek istiyorum. Bugünlerde sıklıkla birilerini uğurluyoruz, ardı arkasına bir öğlen yemeği trafiği, her yemekte birisi başka bir ofisin insanı olmak üzere aramızdan ayrılacağını dile getiriyor.
Gidiniz, gitsinler. Kaçsınlar, kurtarsınlar kendilerini!.
Bir yanıyla çok böyle. Çünkü bu adamlar ve kadınlar hayatımızın uzun saatlerini paylaştığımız, paylaşırken hem kıkırdaşıp, dellendiğimiz, hem gerilen sinirlerimizi yatıştırırken ya da etrafa öfkemizi kusarken yanı başımızda olan, bizden birileri.
Hangi cephede savaşırsak savaşalım aynı dilin ortak kelimeleri ile konuşuyoruz.
Diyeceğim şudur ki, halden anlıyorlar. Eh işte bu günlerde bu halden anlamanın yanısıra, ofise renk, neşe, nefes katan adamlar birer birer eksilmeye başlayınca, gelip adamın göbeğine irisinden bir hüzün oturuveriyor.
Kişisel tarihime bakınca, en sevdiğim insanların hep çok eğlendiğim, çok dellendiğim ve bir o kadar da çok çalıştığım eski iş yerlerimden bana hatıra kaldığını biliyorum. Belki az görüşüyoruz, belki daha sıklıkla, bir telefon kadar yakın bir o kadar uzaklar ama varlar. İyi ki varlar. İyi ki biz aynı ofisin insanı olmuşuz.

İş yerlerini çekilir, hayatı katlanılır, zamanı değerli, yüzü gülümsetir kılıyorlar!

Mirim siz Ayşe'yi de çok özleyeceksiniz, ben de!
Ama maksat gönüller bir olsun, rakı+meze falan filan.

2006-12-01T09:23:00.000+02:00

Bazı insanlar vardır, sadece işini yapıp gitmekten ibaret görmezler ofisi, oraya ruh katarlar, kendilerini katarlar. Çoğu insanın meslek hayatında yapmadığı ve daha çok insan yapsa, yaşanan pekçok sorunun çözümü olacak şeyi yaparlar: Sorarlar, dinlerler, anlarlar, -şimdilerin moda deyimiyle’empati’ kurarlar-. İşle ilgili meselelerde değil sadece, her konuda dert ortağı oluverirler, aile oluverirler sizin için. Onlara lakap takarsınız, onlar size lakap takar. Hababam sınıfını andırır ofis o zaman. Sıcaktır. Tamam telaşlı, stresli, yoğundur, zordur gene; ama sıcaktır… Ailenizle ya da arkadaşlarınızın yanında nasıl hissediyorsanız kendinizi, öyle hissedersiniz onlarla, ofisiniz yaşanan bir yer olur. O zaman ordan gitmek istemezsiniz ya da onlar gitmesin istersiniz. Ama bir gün gelir onlar giderler…

Üşümeye başlarsınız yeniden. Ancak geçmişe bakıp ilerde, hatırlayınca bugünleri –ne kadar uzun zaman geçmiş olursa olsun üzerinden- gene aynı sıcaklık kaplar içinizi…

Müşterilerimize yeniyıl hediyesi olarak ne gönderelim?

2006-11-29T17:10:00.000+02:00

Yıl sonunun yaklaşması, pek tabii yeni bir yılbaşının da yaklaşması demek. Her yılbaşı bu vesileyle müşterilerimizi hatırladığımızı/önemsediğimizi göstermek (sıkıyorsa gösterme) adına kart, hediye vb materyaller gönderilmesi adetten olmuş. Hatta ajanda vb klasik hediyeler 'out' olmuş ve özellikle ajanslar bu alanda da farklarını ve yaratıcılıklarını ortaya koymak için binbir türlü orijinalliklere imza atar olmuşlardır.

Madem adetten, adetlere uymak da adet olmuş, 'Çalışmak Yorar' okur ve yazarlarının bu alanda da sesleri duyulmalı. :D

Biz olsak ne hediye gönderirdik? Benim içimden elbise askısına başaşağı tutturulmuş, delik cepleri iki yanından sarkan bir pantolon göndermek geliyor. Ya sizin?

Yaklaşan yıl sonu ve artan iş yükü korelasyonu

2006-11-28T11:58:00.000+02:00

Yıl sonu yaklaştıkça, 2006 yılı bütçesinin turşusunu kuramayacağını fark eden pazarlama ve ürün müdürlerinin paçalarının tutuşması neticesinde birden bire yığıldı işler biricik ajansımıza. Acil durum toplantıları yapıldı, seferberlik ilan edildi. Lakin 'Onu da yapalım, bunu da yapalım' naralarıyla aniden üzerimize gelen müşterilerimiz, bir süre sonra 'Ama bu çok pahalıymış. diğeri de aşar bizi aslında, bunu da yapmayalım en iyisi...' diyerekten geri çekilme harekatına giriştiler. Elimizde kala kala ekibimizin kursağında kalan gazı ve nasıl daha ucuza getiririz hesabıyla müşteri ajans arasında gidip gelmekten elastikiyet kazanan birkaç parça iş kaldı. Diyeceksiniz ki, kreatifin cilveleri bunlar. Öyle belki... Sorun bizde belki de, kayıtsızlaşamadık henüz yeterince...

Biz de neşemizi kaybettik...

2006-11-21T15:00:00.000+02:00

Alt kattan yükselen kahkahalar ve öğleden sonraları bizim kata doğru yayılan neşe dalgası olmaksızın ilk pazartesimiz geçti, salının da yarısını devirdik hatta. Bizim için de neşe Volki'ydi. Ondan yansıyan sıcaklık istisnasız herkesi canlandırırdı.

Şimdi kasvetli bir ciddiyet örtüsünün altında kış uykusuna yatmak istiyor insan.

Yüzde kırk sekizin yüzde otuz yedisinin biri...

2006-11-21T11:21:00.000+02:00

Sayın okurlar, aldığımız son habere göre 'Çalışanların yüzde 37'si iş arıyor'muş. (Cık cık cıkkk. Tatminsiz gençlik işte! Otur çalış ne var yani. Bulmuşsun bir iş bunuyorsun. İşsiz olan milyonların ahını alırsın valla.)

Son dönemde 18-45 yaş grubu arasındaki işsizlerin oranı yüzde 42'ye ulaşmış. (Şanslı yüzde 48'e girmişiz, ne mutlu!)

İşsiz olanların yüzde 12'si iş bulma umudunu yitirdiğini ifade ederken, yüzde 26'sı “biraz ümitli”, yüzde 15'i “ümitli”, yüzde 47'si ise “ne ümitli ne de ümitsiz”. (Bazımız da bir ümitli, bir ümitsiz...)

Umutsuzluğun arkasındaki nedenler ise “uzun süredir iş aranması”, ”niteliklere uygun iş bulunamaması” ”işsizliğin artması”, “deneyim sahibi personel aranması”. (Yüzde 37'lik kesimden iş arayıp bulamayanlara, 'Boşver, heryer aynı' tipi teselliyi öneriyoruz.)

Araştırmaya katılanların yüzde 49'u, 7-12 ay arası sürede iş bulmuş. 6 ay içinde iş bulanların oranı da yüzde 36, 13-18 ay arasında iş bulanların oranı yüzde 14, 19-24 ay arasında bu süreci yaşayanlar ise yüzde 2. (24 aydan sonra ümidi kesmek mi gerekiyor yani. Gün doğmadan neler doğar derler ama ama...)

Bir de Türk insanının yüzde 63'ü sevdiği meslekte çalışmıyormuş. (Yorumsuz...)

Arkadaşım bu haberi 'Moralini bozma ama' diyerek yollamış. Siz de 'okuyunuz ama moralinizi bozmayınız' sayın okuyucular.
:o)

Pis Merkür

2006-11-20T18:18:00.000+02:00

Arkadaşlar panik yok!
Az kaldı 29 Kasım itibarı ile bu fecaat günleri atlatacağız.
Her bişeyin sorumlusu pis Merkür efendiymiş. Retrosu tutmuş. 28 Kasım'a kadar geri geri gidecek ve bu işkence bitecek.
28 'i de çok sakat bir gün! Bu retrogate dönemlerinin başlangıç ve bitiş günlerinde bu arkadaşlar daha bir çekilmez oluyorlarmış. Bir nevi gezegensel muayyen günü denilebilir!

Sonra hayat normal seyrine geri dönecek, yani sadece zor, sıkıcı, yorucu falan olucak. Ama en azından bu kadar iç bayıcı, sevimsiz, insanın içinden bir şey yapmanın gelmediği, efenime söyliim bel ve boyun ağrısından muzdarip, kargoların gitmediği-bu da merkür ineğinin suçu-, yani kısaca ofisin feci en fecii dayanılmaz olduğu süre sona erecek.

Umuyorum, yani güveniyoruz astrolociye di mi Kemal kardeş?

Kariyer yolu muz kabuğu dolu...

2006-11-15T18:27:00.000+02:00

Bir süredir iş yerinde dozajı giderek artan hırs-ihtiras-bizans üçlüsü, birkaç senedir pek memnun olmasak da yuvarlanıp gittiğimiz kariyer yolumuza yeni dikenler ve taşlar ekledi. Belki ajansca kaplumbağa hızında ve ruhunda kendi kabuğumuzda, çevreden biraz da bihaber, geçinip gidiyorduk. Bu da başlı başına oldukça ciddi bir sorundu ama en azından yuvarlanırken kafamızı acıtan patrontaş, sırtımıza batan müşteri dikenleri haricinde, kendi aramızda mutluyduk. Şimdiyse anlam veremediğimiz ama kendi geleceğimiz açısından anlamlandırmak zorunda olduğumuz gelişmeler, epeydir hiç kullanmak zorunda olmadığımız uzuvlarımızı harekete geçirdi. Şartlar her birimizi birer fitne-fesat dedektörüne dönüştürdü ve aynı televizyonda bir süre önce gösterilen sigorta reklamındaki oyun gibi, muz kabuklarının üzerinden atlayabildiğimiz sürece yaşayabilir olduk. Hergün başlıca kaygı 'Ortada kuyu var, kimi itecekler de yandan geçecekler' olunca açıkçası bu işin tadı tuzu iyice kaçtı benim açımdan. İçgüdülerim bir an önce acil çıkış kapısına doğru seyirtmemi söylüyor, lakin geride kalacakları n ellerini zayıflatmamak adına burdayım şimdilik...

şimdi bana kaybolan kaygıları verseler...

2006-11-15T13:50:00.000+02:00

Kariyer yolunda beni yönlendiren, sağ yap sola sap fren yap diyen, kısaca iş hayatındaki davranışlarımı belirleyen üç temel kaygı var:

1. Maddi kaygı: İstisnasız her çalışanın sahip olduğu kaygı. Yaşamak için kazanmak, kazanmak için çalışmak gerekiyor. Ancak son dönem deneyimlerim yeni bir şey gösterdi ki, çalışıyor olmak mutlaka para kazanıyor olmak anlamına gelmeyebiliyor. Bu durumda ne yapıyoruz? Bu kaygıyı es geçip bir diğerine göz atıyoruz mecburen.

2. İnsani kaygı: Kim için, ne için çalışıyorum? Çalıştığım ortam 'insani' normlara uygun mu? Dayanışma, ekip ruhu ve ortaklık mı ağır basıyor; kişisel hırslar, egolar mı? Çalışanlar ve yönetenler için 'Yiğidin hakkını yememek' önemli bir mevzu mu? Yoksa hakkının yenmesine müsade etmeyen yiğitler öldürülüyor mu?

3. Mesleki kaygı: İşimizi -reklamcılık- doğru bildiğimiz gibi yapabiliyor muyuz? Doğru bildiğimizi doğru savunabiliyor muyuz? Kendimizi dinletebiliyor muyuz? Yoksa müşteri her zaman 'hak'lı mı? Müşterinin hakkının bizim hakkımıza tecavüz ettiğini hissedersek ne yapmalıyız? Sınırlar nerede başlar, nerede biter? Müşterinin 'her hakkı mahfuz' mudur? Bizim hakkımızı kim korur?

Son zamandır üç kaygının içinde de kaybolmuş hissediyorum kendimi...

Çevir çevir nereye kadar

2006-11-14T15:19:00.000+02:00

Topaç değil, top değil, tersinden giyilmiş kazak hiç değil!
Ki huuop diye çevrilip evriliversin.
Ama gel dikiz, çoktan ele ayağa dolanmış durumda. Çevir çevir çevir sonu yok.
Ben bittim o bitmemek de direniyor.
Diyeceğim şudur ki, bu kez Türkçe'den İngilizce'ye doğru çeviri yapmaya vakf ettiler beni, istem dışı istem dışı, doğal seleksiyon beceremiyorum.
Kör topal devam eden, tuhaf bir çaba daha ziyade.

Sabır, sabır çok sabır...

haftanın günleri ve artan iş yükü korelasyonu

2006-11-13T11:34:00.000+02:00

akademik alanlarda görece uzun olan bir dönem sonrası gene kendi çapımda esmeye başladığım son günlerin vesilesiyle bu tabdansta bir şeyler karalayayım dedim. Fazlacana rapor havasında olabilir baştan da uyarımı vereyim ve de başlıyoruz...

Sinirimi bozuyor bu haftanın günleri ve de artan işyükü arasındaki muhteşem ve de açıklanamaz ilişki. İş hayatına girmeden önce, bu alanda deneyimlenmiş pek çok arkadaşımdan duyduğum bu yakınmaların acı gerçeği sonunda son haftalar içinde inanılmaz şiddetli bir şekilde beni de etkisi altına aldı, bunalıyorum!!!

Normal şartlar altında, -bundan sonra N.Ş.A- beklenen ve de ideal olan durum nedir? Gelirsiniz çok sevgili işinize, o da zaten hasretle sizi beklemiştir haftasonu boyunca, masalarda dellenen insanların olmadığı, bezginlik akan yüzler, bir dokun bin ah işit bakışları ve de sürekli sadistlik yapan veya yapmaya meyilli patron-prtak-müşteri üçlemesi olmayan bir ofis zaten nedir ki, neyse tüm bu elemanlardan yoksun olan ortam da Pazartesi günü bağrına basar sizi, ve de monitörün o lanet düğmesine bastığınız anda, haftasonu biriken tüm işi yükünü kusar bir anda karşınıza melun alet. Tamamdır ne demiştik N.Ş.A da olması gereken budur. Zira sizin o taraklarda beziniz olmasa dahi, elbet biryerlerde haftasonu mesaisine kalmış, evden çalışan veya ne bileyim işte o ayarlarda atraksiyonlara yelken açmış arkadaşlarınız, müşterileriniz, vs vs vs olmuştur, olacaktır, olmalımıdır; burası tartışılır işte... Neyse dağılmadan toparlanayım ben hemen, işte tüm bu mesailer sonucunda zaten Pazartesi sendromundan muzdarip bünye bir anda felç geçirerek işleri yetiştirmek için koşturur durur. Hatırlayınız normal olan ya da olması gereken budur dedik. Fakat gel gör ki normalik bu noktadan sonra kırılmaya, bükülmeye çeşitli deformasyonlar geçirmeye başlıyor ve de olan eninde sonunda kime tabiki biz sevgili ekonominin çarklarını döndürmeye çalışan ve arada unufak olan sevgili çalışanlara oluyor.

Yoğun bir haftasonunun ardından, başlayan haftanın, Pazartesi çözülen ya da Salı'ya sarkan işlerin; N.Ş.A salı ortaları ya da çarşambaya doğru azalması, gelen Perşembe ile de uç noktada birşeyler çıkmazsa azalması, Cuma günü de ufak tefek işler dışında önemsiz detaylarla meşgul olarak geçirildikten sonra rahat bir şekilde diğer Pazartesi'ne kadar kapatılması gerekirken; olay bunun tam tersinde gelişerek hepimizi içine alan bir girbada dönüşüyor resmen. Bir "U" şeklinde gelişmesi gereken veyahut bana göre öyle olması arzu edilen bu durum, tam tersine ve de inadına, sürekli artan şekilde, günlerin geçmesine doğru orantılı artan işyüküyle devam ederek, tavan yapıyor ve de Cuma günü olabildiğince rahat ve de mutlu (meşhur N.Ş.A gene) olması gereken "çalışan kesim" haftayı ifrit olmuş bir halde tamamlamak suretiyle, gelecek Pazartesi ringe çıkmak üzere mekanı terkediyor. gerilmiş bir halde harcadığı Cumartesi 'nin ardından, hiç bitmemesi dilenen Pazar'ı da harcayıp, saatler saydıktan sonra gene eninde sonunda el o düğmeye gidecek şekilde monitörün başına gelip çakılıyor.

Bir de olayın çıkmaya dakikalar kala gelen ve de "ama şunun da busu varken, onun da öyle olmasını istiyoruz biz!" ayarındaki, sanki bir yerlerde servis sağlayıcarının ölüm vuruşunu yapmak için sakladıkları mailler boyutu var ki o da başka bir yazının konusu olsun şu an için.

yaygın ve de baygın

2006-11-10T14:23:00.000+02:00

Günlerden bir Cuma daha, eeen sevdiğim gün. Gecesi ayrı günü ayrı keyifli olanlarından. İğdiŞ günlerinin sonuncusu olmasının yanı sıra sabaha kadar bedenin süründürüldüğü gecelerin ev sahibi oluşu da onu gözümde apayrı bir yere yerleştirmiştir yıllar yılı.
Gelelim bu nacizane yazımızın aslı konusuna, efenim ofisimiz bugün fecii sakin, yani sakin ne kelime adeta üzerimize ölü toprağı serpildi. Hadi caanım iş arkadaşlarım sessizler onu geçtim, telefon bile çalmıyor diyeyim siz anlayın durumu. Sesi taşıyan tek yan eleman kulaklıklarım, dış dünya ile yegane iletişimim msn-yüce msn-.

Mutlu muyum? Hımmphf evet ya sanırım mutluyum. Sıkılıyor muyum? Hımmpf evet sanırım, biraz, çok az.
Ne var, ne zaman görülmüş insanoğlunun memnun olduğu, hıh!

ya deneyim ne menem bir şey?

2006-11-10T10:41:00.000+02:00

Deneyim kisvesi altında, günlük hayatta ve normal şartlar altında katlanmayacağımız pekçok şeye katlanmamıza neden olan kariyer yolu... Ama aynen araç trafiğindeki gibi, kazalardan ders almadan, sürekli ve ucu bucağı görünmeyen bir sürü içinde sürüklenip gitmeye devam ediyoruz aynı yolda. Yani deneyim deneyim diye katlanılan bir yığın eziyet farklı kılıklarda her allahın günü karşımıza tekrar tekrar çıkıyor. Anlıyoruz ki deneyim, sürekli tekrarlayan sinir bozucu olaylara bağışıklık kazanmak, gitgide daha az tepki göstermek, hatta artık tepki gösteresi gelmemek, sabah dokuzdan akşam altıya sinirleri alınmış ve 'mutlu' bir yüz ifadesiyle gezinebilmek! Anlıyoruz ki, bir günün diğerinden farkı yok ve olmayacak da. Anlıyoruz ki, kaç gün çalıştığımızla ilgili bir şey değil bu deneyim. Aynı günü nasıl yaşadığımızla iligli daha çok. Deneyim sahibi büyüklerimizin 'Takma kafana' diye bir çırpıda deneyimlerinden damıtıp özetledikleri bu felsefe ile barışsak daha mı akıcı olacak bu kariyer yolu?

ofisi katlanılır kılan 3 şey

2006-11-07T15:46:00.000+02:00

1. Bir Ressam: Boş zamanlarının sanat yönetmeni
2. Bir Prens: Son günlerde artan iş yükünün altında ezilse de mihrap hala yerinde
3. Nazan Öncel külliyatı: Ressam ve Kemal'in zevkle dinlediği, Prens'in çıldırmasına vesile 50 şarkıdan müteşekkil liste

:o)

Kariyer ne menem bir şeydir?

2006-11-03T16:07:00.000+02:00

Kariyeratif kuşak insanı başlıklı yazımıza hoş geldiniz sevgili misafirler,

Soru şu: İnsan kariyer yapması gereken bir organizma mıdır?

Bu kariyer ne menem bir şeydir, kaç sene sürer, hangi yaş aralığında bu naneye başlamak icap eder, bağımlılık yapar mı, yan etkileri nelerdir?
Yapmamak gibi bir alternatifi var mıdır, diyelim ki yapmadınız sonradan pişman olur musunuz?
Diyelim ki oldunuz, geri dönüşü var mıdır?
Kariyer denen bu zamazingonun ölçütleri nelerdir?
Ne yapınca kariyer yapmış olursunuz, ne kadar kazanınca kariyerli birisinizdir?
Sadece www.kariyer.net adresinde yazılı bir özgeçmişiniz olması sizi kariyer sahibi yapar mı?
Küçük bir şirkette on yıl mıdır kariyer yapmak, büyük bir şirkette 2 yıl mı? Nitelik değil nicelik midir yoksa?
Sadece beyaz yakalıların mı kariyerleri vardır? Hedef evet hedefte önemlidir mutlaka.
Kaç yabancı dili, ne derece konuşursanız kariyeriniz şaha kalkar?
Şans faktörü rol oynamaz mı kariyer meselesinde ya da sağlam tanıdıklar?
İllaki alevli bir diploma gerektirir mi, sadece zekanız ya da becerinizle de kariyer sahibi olabilir misiniz?
Diplomatik olmak, kuralına göre oynamak, demir gibi sinirlere sahip olmak gerekir mi?
Sinir sitemini yok etmeden, patronların altında ezilmeden kariyer yapılır mı?
Kariyer yapınca bütün eziyetler son bulur, iş hayatı daha eğlenceli, daha anlamlı gözükmeye başlar mı?
Kimin için yapılır kariyer? Kendiniz mi, etrafınızdakiler için mi? Yoksa sadece para için mi?
Hem mutlu olup, hem kariyer yapabilir misiniz? Yoksa kariyer sahibi olmak mı mutlu eder insanı?
Kariyer kelimesi 'kârı yer'den mi gelmiştir? Nerden gelmiş, nasıl musallat olmuştur?
Neden herkes ama herkes kariyer yapmak zorundadır, kariyeri olmayanın bu dünyada yeri yok mudur?
Kariyer sahibi olmadan mutlu olunamaz mı?

Evet, sevgili misafirler, geçin bilgisayarınızın başına yanıt verin şimdi bana?
Ne menem bir şeydir bu kariyer?

neşemizi kaybettik, hükümsüzdür!

2006-11-02T00:14:00.000+02:00

Bu bloga sadece iş saatleri içinde yazacaktım, ilk kural buydu. Bir geceliğine tüm kuralların canı cehenneme!
İş yerleri çoğunlukla yoğun, sıkıcı, bir şeyleri dert ettiğimiz, stresle yüklü ve zamanımızı heder ettiğimiz yerlerdir. Ama tüm bu negatif şartları pozitife çeviren, o binalara, odalara, bilgisayarlara katlanmamızı sağlayan, her şeye rağmen çalışılır kılan, yüzümüze kocaman gülümsemeler armağan eden insanlar olur aynı zamanda iş yerlerinde.
Hayatınızın 3/1'ini, hele bizim gibi saat mefhumunun olmadığı bir iş ile iştigal ediyorsanız nerdeyse yarısını geçirdiğiniz iş yerleri, çoğu zaman eviniz olur, iş arkadaşlarınız da ev arkadaşlarınız.

Patronlara, müşterilere, saçmalıklara kızarken bir yandan da bu insanlarla gülersiniz. Neşe'dir onların adı.

Bizim için Argun Abi'ydi neşe, 1 Kasım'dan itibaren ofis artık neşesiz.
Bütün kadınların kafası karışık.

Özleyeceğiz, en çok da ben.

'Mobbing' bağımlısı mı oluyorum?

2006-10-31T11:20:00.000+02:00

Polente mirimin pek güzel değindiği BSİS'nin yanı sıra, özel hayatınızda yaşadığınız stres de iş yerinde başınıza gelen sinir bozucu zamazingolara, hatta sadece o ortamda bulunmaya bile katlanma seviyenizde ciddi oranda bir düşüşe yol açabiliyor. Hele bir de sistemli mobbing'e maruz kalınan bir iş yeri ortamındaysanız -ki siz kurbanı olmasanız da ortamda herhangi birinin düştüğü zor durum sizin de fazlasıyla moraliniz bozuyor, etkilenmemek mümkün olmuyor-, daha da beter etkileniyorsunuz. Sanki Murphy kanunları aleyhinize işlemeye başlamış gibi, 'Hiçbir tarafı mı düzgün gitmez yahu bu HAYATın' diye söylenir halde bulursunuz kendinizi.

Bir yandan da çivi çiviyi söker misali, işyerinde yaşadığınız stresli ortam, özel hayattaki 'mobbing'in etkisini bertaraf eder gibi oluyor, acısız adana kıvamında yaşamaya başladığınızı farkediyorsunuz hayal kırıklıklarını. Özel hayatı bastırmaya başlıyor iş hayatı. İşyerinde geçirilen süre zaten daha fazla zaman ve enerji alıyor hayatımızdan, bu normal diyebilirsiniz. Ancak farkediyorum ki, işyeri bağımlılığının başlangıç noktasının da tam burası olması mümkün. Olumlu-olumsuz tüm olan biteniyle, uyanık saatlerimizi meşgul ederek özel hayattaki bir yığın olumsuzluktan bir kaçış noktası olarak yer alırsa hayatımızda, afyon vazifesi görebilir pek tabii. Belki pekçok ÇS (Çalışmazsa Sıkılan) insanın motivasyon noktası da budur, ne dersiniz?

BSİS

2006-10-27T11:39:00.000+03:00

BSİS uzun adı ile "bayram sonrası iş yeri sendromu"ndan muzdaribim.

Erkenden burada olmak, -bu sabah sekizde geldim- boş gözlerle ekrana bakmak, dosyalamak, fişlemek, derlemek, toparlamak, ruhum henüz buna hazır değilmiş.

Günlerin en şahanesi cumadır, cuma diyerek geziyorum ofis içinde, bir an önce akşam olsun, buradan uzaklaşayım istiyorum. Kahveye ve çikolataya boğuyorum kendimi, maillerimi ikibin kere kontrol ettim. Bütün gazeteleri okudum, almanca olanlara bile sulandım. Sevdiğim ve sevmediğim blog sitelerinde gezindim. Beş aylık bütün ilanlar, posterler, flyler, ıvırlar ve zıvırları excelde yaztım, jpeglerini ekledim, aylara bölerek dosyaladım, yazılacak tüm mailleri yazdım.

Yan masaya, arkaya, öne herkese laf yetiştirdim. Ama gene de gün geçmiyor, ne ruhum ne bedenim burda olmak istemiyor.

Bildiniz, maydanoz!

2006-10-17T14:29:00.000+03:00

Nicedir uğrayamamıştım, hayatımdan soon derece memnunum , her şey pür-u pak gidiyor diyeceğimi sanıyorsanız. cıkcıkcık.
Ne gezer, aksine gün geçtikçe daha sevimsiz bir tip olup çıkacağım. Her geçen gün artan sinir olma ivmem sonucu ya bir gün "eeh yeter be" diye ya çekip gideceğim ki bu planlamakta olduğum aktiviteler ve onlara kusmam gereken dövizler göz önüne alınınca oldukça olanaksız görünüyor, diğeri de şu an olduğu üzere her gün "ama ne alakası var, o benim işim değil" dedikten ve sinir olduktan takriben 20 dakika sonra o aptal işi yapmaya devam edeceğim.

Sorunum şu, benden daha az bilgi sahibi ya da konu ile alakasız bir tipin bana akıl vermesine ve ukalalık etmesine katlanamıyorum. Ama ne yazıkki patronluk böyle bir müessese!

Sorarım size sayın okuyucular, bir insan aynı zamanda nasıl hem müşteri direktörü, hem yazar, hem editör, hem de kreatif olur. Cevap veriyorum a) maydanoz olur. b) patron olur.

Hayır kompleksli falan değilim, aksine benden zeki ya da en az benim kadar zeki, ya da normal zekalı ama konusuna hakim, vizyonu geniş birisini dinlemekten ve ondan bir şeyler öğrenmekten fazlası ile memnuniyet duyarım. Arkadaşlarımla neden görüşüyorum?
Eleştiri kaldırırım, kendimi eleştiririm, öğrenmeye açığım ve eşek gibi de çalışabilirim. Ama
tüm bunları hiç hak etmeyen birisi içn yapıyor olmaktan neeefreet ediyorum!

Halimiz son günlerde şu, o pası atıyor, ben tutup taca atıyorum. Duymamazlıktan geliyorum, kaale almıyorum, işime bakıyorum ama nereye kadar soru bu?
Dersinize çalışıp da gelin, yazılı yoklama yapacağım.

Tacizlerin hastasıyım, ofisin yıldızıyım...

2006-10-17T10:53:00.000+03:00

Neden günlük hayatta yaşadığımız ve de sakındığımız herşey iş hayatına da bir şekilde kendi kendisini dahil ettirmek zorundaki? Sakınılan göze çöp batar meğerse ne kadar da doğru bir deyişmiş.

İçinde bulunulan ilişki durumuna ters orantılı gelişen ve de değişen gözde olma durumundan muzdaripliğim sonunda özel yaşamımdan iş hayatıma da taşınmış olmakta son haftalar içinde. Kıskançlıklarından muzdarip olduğum değerli ofisdaşlarım sonunda çileden çıkartıcı başka bir yolu daha keşfederek, hergün neş'e içinde kendimi kollarına attığım şirkete giriş çıkışlarımı daha da bir güzel hale getirmek için ellerinden gelenleri yapmaya başiladılar, tüm sektöre hayırlı uğurlu olsun.

Sürekli olarak ya da yanlış şekilde kabul edildiği üzere genelleme yaparak kadınların şikayetçi olmalarını beklediğimiz bu durum karşısında an itibarıyla isyan bayrağını çekmiş birisi olarak şikayetlerimi dile getirmeye karar vermiş bulunmaktayım. Zaten anlamsızlığın her daim kol gezdiği bu çalışma hayatında neden bir de böyle saçmalıklarla uğraşmak zorunda kalınıdlığı da tamamen ayrı bir çelişki kanımca. İş dışında böyle tutumlarla karşılaşmak göğüslemek açısından daha kolay olması vesilesiyle kafaya takılmadığından, bunun tam tersi her gün aynı mekanda saatler harcağınız çağrı merkezi operatörleri, odaya zart zurt dalan ve de "Benim de şu sorunum var!!!!" diyen sevgili sekreterimiz -devlet hastanesinde mütehassıs olsam eşiğim bu kadar aşınmazdı- ve de bunun üstüne ölüm vuruşu yapan tacizkar maillerin sahibi müşteri temsilcisi triosu sayesinde hergünüm birbirinden daha da şenlikli geçiyor.

Ne yapmam lazım masaya sevgili resmi koydul olmadı, o da yetmedi bilimum arkadaşların resmini, hani olurda sevgiliyi yakıştıramadı, onlardan birisiyle ilişkilendirsin yok ona da tık yok, yemek aralarında mahşerin 4 atlısından kaçamadığım zaman laf arasına sıkıştırdığım "Heyoo heyoo, bilmemkaç gün kaldı gelmesine!!!" şeklindeki geri sayım ayarındaki günlük diyaloglarımız da fayda etmedi. Ne yapayım yani, kapıya poster mi asayımi ya da t-shirt giysem o da olmadı kartvizit bastırıp dağıtsam tüm ortama, "Bıdı, bıdı şirketi, bilmemne pozisyonu, sevgilisi var, taciz istemiyor!!!" şeklinde acaba faydası olur mu çılgınlaşmış ofis ahalisini durdurmak için.

oturmak sıkar...

2006-10-16T09:54:00.000+03:00

Vallahi sıkıldım ben bu sandalyeden, masadan, bilgisayardan. Sürekli otur otur nereye kadar soruyorum azizim, mirim. Ofisin 3 katı arasında en azından merdivenleri adımlama ve ara sıra bahçede dolanma imkanı bulunsa da bunlar sınırlı zamanlarda olabiliyor. Bunun dışında vaktin çoğu oturarak geçiyor ki bu da içime fenalıklar getiriyor. Diyeceksiniz ki gene şanslısın, merdiven ve bahçe bulunmaz nimet. Doğrudur, ama insan arada hoplamak, zıplamak, adrenalin yüklenmek, ter atmak istiyor. Eh genciz, enerjiğiz. Böyle olmuyor. Acilen bahçeye basket potası, ip ve top istiycem, sonracığıma toplantı masasının masa tenisine çevrilmesini talep edicem. Bir de koşu bandı, yüzme havuzu ve duş istesem çok olmuş olur muyum acaba?

Bu pis işi birisinin yapması lazım

2006-10-11T12:07:00.000+03:00

Canım ekibimin, beni ve çalan telefonları gördükçe akıllarına gelen tek cümlenin bu olması durumumun vehameti hakkında ufakta olsa bir fikir verir sanıyorum.
Benim de gerçek anlamda hissiyatım budur, bu da bir iş ve birisinin de bu pis işi yapması gerekiyor.
Bakınız kabul ettim bile, artık her şey daha kolay olucak dimi di mi?

Haftanın günleri yedidir yedi...

2006-10-11T09:14:00.000+03:00

Ofiste bir sürü can sıkan ve sinir bozan işin arasına, arada bir eğlenceli anlar sıkıştırabilmek ne güzel... 'Haftasonunun haftanın sadece iki gününü kapsamasıyla nasıl başa çıkmalı?' sorusuna ofisimizde getirdiğimiz çözüm de bu nadide anlardan birisi oldu benim için. Madem pazartesi sendromuna pazar akşamından girilebiliyor, cuma moduna neden perşembeden girilmesin ki, değil mi efendim. Çok sevgili grafikerimizin elindeki maket bıçağıyla her zamanki kesip biçme işlemlerini yaparken 'Kemalciim bak salatayı doğrama işini bitirmek üzereyim, sosu da koydum mu bitmiş demektir' demesiyle başladı her şey. Ev partisi hazırlığımız o gün boyu sürdü. Ancak ilk başta zararsız gözüken bu motivasyon çalışmasının ofis ahalisini fazlasıyla sarıp da şizofreniye yol açmasından korkar oldum. Düşünsenize günleri birbirine karıştırmış, daha da beteri haftanın üç gününü cuma, kalan dört gününü cumartesi sanan çalışanlara sahip bir işyerini... Tamam motivasyon yerindedir de, işler nerede olur bilemem!

Yüzbilmemkaçıncı Çözüm ve de Artan İşyeri Stresi...

2006-10-10T10:25:00.000+03:00

Zaten ayaklarımızı sürüyerek geliyoruz, ofise, şirkete, plazaya, ajansa,vs vs vs bir de bunun üstüne sabah bastıran yağmur ve daha yağmur damlaları yere düşmeden tıkanan çok şahane bir trafik eklenince tam da değmeyin keyfime durumunu yaşıyoruz hepberaber.

Pek sevgili belediyemiz kitleleri memnun edecek yeni çalışmalara imza atarken çok sevgili yolcuları da unutmuyor tabiki ve de "Yüzbilmemkaçıncı Çözüm!!!!!!!!! Bilmemneköy Üst-Alt-Yan-Kelebek Kavşağı" diye her yere çarşaf çarşaf asıyor reklamları. Ecnebinin rush hour diye tabir ettiği trafiğin en keşmekeşli saatinde başlayan asfalt kazıma çalışmaları, tem de uzayıp giden kilometrelerce kuyruklar, gelmeyen arabalar, geciken metro vs vs vs nin üstüne, soğuk savaş sonrasında duvarın yıkılmasından sonra, dünyanın en büyük şantiyesi halini almış Berlin'den de fazla inşaatın, yol çalışmasının yapıldığı güzel İstanbul'umuzda çok sevgili işimize gitmek adeta daha da güzel ve de yaşanılası bir macera oluyor. Bilmemne altgeçidi çalışması, bilmemne üst geçidi çalışması, caddelerde puantiyeli asfalt, çiçekli kaldırım taşları, sokak lambaları daha da bir gözalıcı olsun çalışması, duvarı değiştirelim gibi binlerce inşaat ve de orda burada yükselen vinç ve de bilimum inşa makinasının oranına doğru oranla artan sinir katsayımla her sabah kanser olarak geliyorum ofise. Gülmek, neşeli davranmak için oscarlık performans gösterdiğimiz mekanımıza böyle barut fıçısı olarak girmek günün ilerleyen saatlerinde, artan gereksiz iş yüküne paralel artarak gün sonunda aynen vergilerimiz gibi bize, karın, baş ve de bilimum vucüt ağrıları ve sinir stres olarak geri dönmekte.

Daralıyorum... Yapmayın yahu... demin de dediğim gibi zaten ayaklarımızı sürüyerek geliyoruz, bir de böyle ekstra maceralar sunmayın bize.

bu akşam kesinlikle erken yatıcam...

2006-10-09T13:38:00.000+03:00

Her iş gününün sabahında alarmın çalmasıyla beraber gözlerimizi güç bela açtığımız, içimizden gelen ses 'Uykun var!!!' diye haykırdığı halde kendimizi yataktan kalkmaya zorladığımız o mücadele anlarında belki de savaşı kazanmamızı sağlar kendi kendimize verdiğimiz o söz: Bu akşam kesinlikle erken yatıcam... 'Bu akşam işten çıktığımda beni oyalamak isteyen tüm çeldiricilere direnicem. İnternette chat'e ve sörfe dalmıycam, geç saatlere kadar kitap okumıycam. Hele bilgisayar oyunları asla! Diziler, sit-com'lar mı? Iyyy televizyon başında böyle saatler harcamak kadar lüzumsuz şey var mı azizim! Hele de gezmek tozmak neyine? Gel evine erkenden, yemeğini ye, erkenden yat uyu!' ve benzeri anlamları haiz bu cümlecik, her nasılsa eve gelene kadar, hatta ofis ortamı terk edildiği anda aklımızdan iz bırakmamacasına silinir. Onun yerine gelen 'Yaşasın özgürlük! :)' hissiyatı, her zamanki gibi dışarılarda, bilgisayar ya da televizyon başında veya kitap okuyarak geçen saatler sonrasında 'Aaaa saat de kaç olmuş! Bu akşam da erken yatamadım ama yarın vallahi de billahi de...' diyerekten aynı döngünün yaşanacağı gerçeğini görmezden gelerek geç kalınmış uykumuza dalmamızla noktalanır. Ve sabah gene mahmur bir ifade yüzümüzde, şiş gözlerle sürünerek kalkarız yataktan... Yok yok, kesinlikle erken yatmalıyım bu akşam...

boşa giden işler bunlar/başımızı iğdişler bunlar

2006-10-05T14:17:00.000+03:00

Tamam BOŞ işler bunlar, bunda mutabıkız. Ama türlü türlü şekillerle ANLAMSIZlıklarını pekiştirmelerinin ANLAMı nedir? Mesela çalışmak, çalışmak -ki çoğunlukla kafa patlatmak, patlatmak suretiyle yapılan ve (müşteri, patron vb dahil) çoğu kişinin gözünde çalışmak olarak algılanmayan eğlenceli?? eylem- ve ürettiklerini müşteri takımına/patrona sunmak, beğendirmek, bunları takiben ya ajansın müşterinin isteğini yanlış anlaması veyahut müşterinin maddi kaygılar, ne yaptığını/yapmak istediğini bilememek ya da bilinmeyen ve açıklanmayan türlü türlü düşüncelerle 'vazgeçtik' demesi neticesinde BOŞa çalışılmış olması işlerin ve çöpe gidivermesi... Günlerin emeği, harcanan mesailer, uzun uzun boş bir sayfaya bakmak ya da toplantı masasının etrafında çekilen karın ağrıları, yenen tırnaklar, bilgisayar başında karton kutulardan yenen yağlı yemekler, telefonun diğer ucundaki somurtkan sevgili, dağılan saçlar ve başlar ve o dakikadan sonra amorti edilmesi olanaksız bir yığın başka şey... Ve rutin haline gelmesi tüm bunların... Ve beyninizin üretmemek için direndiğini görmeniz bir süre sonra üzülerek -ya boşa gidecekse?-, anlamsız anlamsız bağırmanız sevgilinize, göbeğinizin kaçınılmaz biçimde sarkması, konrolden çıkması HAYATınızın...

İşyeri salakları ve ellerindeki güç korelasyonu

2006-10-04T15:45:00.000+03:00

Muzdaribim.
Şu günlerde ismi lazım olmayan bir müşterimin aralıklarla yetki verilen bir temsilcisine -neyseki aralıklarla- minik tabiri ile sinir oluyorum.
Kadıncağız insani değerler açısından bakacak olursak iyi bir tip, samimiyet düzeyi yüksek seyreden bir ilişkimiz var. Ivır zıvır konularda da danışılabilir biri. Sorun kendisine ıvır zıvır işler dışında önem düzeyi bir-az-cık daha artan işlerle ilgilenmesi söylendiğinde başlıyor.

Bu normal fakat zeka, algı ve görsel beğeni düzeyi aşağılarda kalan bayan, ne zamanki eline aslen onun değil de pazarlama müdürünün ilgilenmesi gereken bir sorun geçiyor, önce eli ayağına dolanıyor sonra da başlıyor bir kendini kanıtlama savaşına, olur ki ufacık bir eksiklik olsun gönderdiğiniz işte ilk tepki , ben her şeyi bilirim ama siz hep bunu yapıyorsunuz ses tonunu takınıp "siz ama bunu ve bunu unutmuşsunuz" şeklinde paylamak oluyor.

Anladığını sandığı şeyi, tamamen arka cenahından anladığını anlatmaya kalktığınızda da bu modellerde tipik olduğu üzere önce kişisel algılayıp - gülüm işten bahsediyoruz, hani ortaklaşa yürüttüğümüz iş var ya, ne senin ne de benim çıkarlarımızın dışında olan- akabinde de benden gelen cevabı duyar duymaz -ne dediğim fark etmeksizin-bu söylediklerim benim değil ama bilmemne hanımın fikri diyerek oluşan sorununun -bazen saçma bazen anlamalı- oluşum sebebini hemen üstlerine atıyor.

Tamam anladım, ama benim için bu konuyu senin ya da üstünün dile getirmesi fark etmiyor ki dahası sonucu değiştirmiyor ki, gel gör ki bunu bu arkadaşa anlatmak pek olası değil.

Yapılan işin önemi arttıkça ve yapılan işte bir hata yakaladıkça ses tonu, tavır, kararsızlık, söylenme ve aslında kısaca 'kabalık' diyebileceğimiz bir ivmede artış yaşanıyor.

Birilerinin kendisine yetki sahibi olmanın böyle bir şey olmadığını hatırlatması lazım ama anlar mı orası şüpheli!

Elimde 3 dileğimi gerçekleştirecek cinin lambası olsaydı...

2006-10-03T17:10:00.000+03:00

Masal kahramanlarının hayatlarına o kadar imreniyorum ki. Mutlu sonla bitmeyen, kötülerin bile kendilerine "hayat dersi" çıkararak iyilerin aleminde yer aldıkları masalları kıskanır oldum bu aralar.

Sanki, Alaaddin aramızda olsaydı, mutlaka beni bulur ve "hadi bakalım, pasaportun hazır, seni bu sihirli dünyaya gönderiyorum" derdi. Ama neticede insanım ve hep daha fazlasını istemem için anne sütüyle tabir-i caizse çiğ sütle beslenmişim emekleme dönemine kadar. Dolayısıyla, "ben kutumu açmak ve 3 hakkımı kullanmak istiyorum" derdim.

Asıl sorun da orada başlıyor zaten. Hayatımın geri kalan zamanını nasıl olur da 3 dileğe sığdırabilirdim. Alaaddin kardeş, gel sen bana bir kıyak (argoda da ne kötü anlamı vardır bu sözcüğün) yap, açık kullanma hakkı tanı bana. Ben de senin "modern dünya"yla tanışmana ve lambadan çıktığına çıkacağına pişman olmana vesile olayım.

Aaah masallar... Keşke, kurgulanmış hayatlarımızın bir kısmına konuk olabilseydiniz.

A.Ş.K

2006-10-03T11:10:00.000+03:00

Halk dilinde bağırsağı az çalışan, tıp dilinde İBS, Eda'lar dilinde ise Zelmac olarak anılan musibet olmuşum.
Sebebi ne olabilir sizce?
bknz: yararsız işin faydaları

bu sabahların bi anlamı olmalı...

2006-10-02T13:29:00.000+03:00

Yok, öyle bir his olsun içimde birinin geleceğine dair filan gibi değil... Her şeyin yerinden oynamasının ANLAMını arıyorum ben bir sabah. Sabah sabah fikirlerimizin değersiz, sloganlarımızın zayıf bulunmasının, tekrar oturup çalışmanın, tekrar beğenilmemenin, Ayın Şamar Elemanı Ödülü'nün müdavimi olacakken tam, aynı çalışmaların başka bir zat tarafından beğenilmesinin akabinde fikirlerin bir anda değişmesinin, tam oh der gibi olunca maaşımızın yarısını bugün, diğer yarısını inşallah 15 gün sonra alabilecek olmamızın, buna beklenen 'anlayış'ı gösteriyor olmamızın bir ANLAMı olmalı en sabah sabahından. Yok geçim derdiydi, işsizlik korkusuydu filan değil... Yetmiyor hiç biri yeterince ANLAMlı kılmaya. İnsanoğlu değil miyiz işte, ANLAMak zor iş vesselam...

öğle tatillerinden de nefret edesim var

2006-10-02T12:57:00.000+03:00

ajansta geçiyorsa eğer... karışık tost, çay ve tatminsiz şahsiyetler eşliğinde...

i hate friday...

2006-10-02T09:14:00.000+03:00

Çoğu işyerinde ne sevimli, ne sevinçli günlerdir o cumaları... Tabii şimdilerde yeni moda olan cumartesileri de çalışma ve çalışan gariban insana tüm insani ihtiyaçlarını karşılamak için tek bir gün -pazar- bırakma dalgasına kapılan işyerileri için artık geçerli değil bu durum. Ben ve bu ofisi paylaştığım kader arkadaşlarım içinse, istisnai durumlar dışında 2 günlük bir tatilin habercisi olan bu gün, buna rağmen genellikle ne sevimli ne de sevinçli geçer. Mutlaka akşamüstü 5 ya da 6 gibi gelen bir haber makus talihimizin belirleyicisidir... Biz çalışan insan 5 çalışma gününün sonuncusuna gelmiş olmanın yorgunluğuyla, en son günü de bir an önce bitirip biraz olsun dinlenme arzusu içerisindeyken; geciken brief'ler, matbaa kazaları, müşterilerin son dakika revizyonlarıyla -nedense son dakikada, hatta bazen iş baskıya gittikten sonra gelme adeti oluyor bu revizyonların- o gün uzadıkça uzuyor... Ajansta bol kalorili ve besin değeri bununla ters orantılı yemeklerle midemizi şişirip matbaa kontrolü, müşteri onayı ve bilumum zımbırtıyı beklediğimiz, üstelik bir sürü insanın da nispet yaparcasına vaktinde işlerinden çıkıp 'happy hour'ların akabinde gecelere 'aktığı' o cumalar... Ömrümden ömür yediler billahi...